Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/289

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


խեղճեր են գտլքա –փակ ղասն առջևը էրսէգնում ու Իլիային ձեն են տալիս, կանչում են, խնդրում են, որ դուսը բաց անի, իրենց ներս թողնի, շար տա "խմեն, սիրտները հովասա։

Իլիան ներսից պատաս|տա1ում Է, ասում է՝ «ես Էլ եմ շատ ուզում, որ ձեզ ներս թողնեմ, ^ջուր Էլ տամ՝ կուշտ խմեք, բայց ի՞նչ անեմ, Էսքան տարի է էսպես տնդամալտծ ընկած եմ, ^ւչ ոտն ունեմ, ոչ ձեռը»…

— Տեղիցդ ժաժ արի — վեր կկենաս,— կանչում են խորհըր– դավոր նտւրերը։

Իլիան լսում Է;

Աջ ոտն Է փորձում— շարժվում Է. ձախ ոտն Է փորձում–ւ շարժվում Է։ Իսկույն ոտ՛ի Է կանգնում, ղարպասները լեն բաց է անում ու 1երս Է հրավիրում օտարականներին։ Զրի փոխարեն վեդրոներով գարեջուր Է տալիս։ 1ււմում են կշտանում, մնացածն Էլ, ասում են, դու խմիր։ Խմում Է, տրյու% խաղս Է առնում երակներում, աշխուժի Է գալիս, կենդանանում, զորանում, դառնում մի ^սկա, Էնքան ուժեղ, որ 1տիկ Է լինում ուժը մի քիչ պակասացնել, չափավոր ել։

Ապա թե օրհնում ու խրատ են տալիս անծանոթ հյուրերը։

— Էդ ուժը, ասում են, բավական Է քեզ, որ դու մեծ հսկա լինես, չպարտվես պատերազմի դաշտում, քրիստոնեության պաշտպան հանդիսանաս ու կովես մեծ հսկաների հետ։ Ռայց տես, ասում են, ում հետ ուզում ես կռվիր, միայն թե չկռվես Մի– կուլա Սելյանինովիչի (շինականի, գյուղացու) հետ, իմացիր, որ նրան մայր հողը շատ Է սիրում…

Գնում Է Իլիան, ւււ մինչդեռ փր Չծնողները ծանր աշխատանքից 1տգ1նտծ ւքնած ՒԷին, մի ;երեք ժամում կատարում, վերջացնում Էէնրանց գոր^ը, որ ?Փրա4ք մի քտնի ՛՜օրում չէին կարող ՛կատակել։

Ծնողները զարթնում են, զարմանում են, թե էս ինչ հոաշք է կատարվել հանկարծ, որ իրենց անդամալած որդին միանգամից ոաի ԷԱյաՏգ6^լ?*ո կանգնելփբրե հսկա։ Իլիան պատմում է, էթեփնչ է կատարվել, ու հապոնում է, յ թե արդեն ճամփա է ընկ–

ա