Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/290

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


նամ իր սրտի հին ցանկությանը կատարելու, իր ճնշված .հայրենիքին ծաոայելա, նրան ավազակներից մաքրելու ե քրիստոնյա աշխարհդ պաշտպանելոս Եվէդրա համար հոր օրհնությունն է խնդրում։

— Դնա, իմ աչքի լայս, իմ հսկա զավակ,– օրհնում է ծերտւ– նի հերը.– Բայց օրհնում եմ քեզ րարի գործերի համար, չար գործի համար օրհնություն չկա։ Գնա, ե քո ճամփին ոչ թուրքի ընդ– Ոեմ մտածիր չար րան, ոչ քրիստոնեին զարկիր րաց դաշտում…

Ու վեր կացավ հսկան, աղոթեց, |ւր նժույգը հեծավ։ Հեծնելը տեսան, րայց էլ չտեսան, ուր գնաց…

Ի՜նչ հոյակապ գեղեցկություն ե ինչքա՛ն հարազատ ու ճըշ– մարիտ, որ աշխարհքում գրեթե ծակ բերան չէր մնացել, որ չասեր, թե քԽւսաստանը մի ընկած անդամալած է, նրանից ոչինչ չի դուրս գալ։ Վերջին օրերս բուլգարական մինիստրը մինչե անգամ դիակ էր անվանում, ե… Եվ հանկարծ… հսկան վեր կացավ տեղից։

Դարս եկավ, որ ոոաական փեչը, որին նա կպած էր էնքան տարի, նրա համար Պրոմեթեոսի ժայոն է եդել, ե էնքան տարի ինքն իր մեջ աճելով ա մխալով աժ է հավաքել՝ միանգամից վեր կենալու ե մի հսկայական զարկով փրկե|ա իր երկիրը։ Մեծ ա ահավոր մի վայրկյան…

Բայց պատահում է, որ երկար տարիներով պտտկած հսկաները վեր կենալիս միանգամից չեն կարողանամ ամար ոտի վրա կանգնեն, մի քանի անգամ չոքում են, մինչե որ վերջնականապես կարողանամ են հաստատուն կանգնել։ Եվ ամեն մի չոքելով հազար հազարավոր մարդիկ են ըն%նամ աակէ տ զար կոտորվում։

Այժմ Ռասաստանի ամեն մի քտդաքացին միտքն մի հոգս պիտի ունենա.— ամուր բոնի, իր աժերի ներածն չափ նեցուկ դաոնա ոոաական նոր ոտի կանգնած հսկային, որ նա հաստատուն կանգնի։

էս է պահանջած ինչպես ըէ%ք1տնարիք Էնպես Էլ ամեն մի անհատի շահն ա փրկությանը։

283