Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/302

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


հոգևոր Հրազդանի մեջ սասանած հայության ոգին ոոոգելու ե կազդուրելու համար։ Ես ուզում եմ մեր անմահ Նա հաւս ետ ի –––Հը– րազդանի երգչի անուշ խոսլքերով բացականչել.—

֊Ա՜յ դրախտի ջրեր, իջե՜ք, իջե՜ք, Զերկիրն Հայոց արբեցուցեք1…

Թարով ես գալիս, ո՜վ նոր Հրազդան, բարով եք գալիս, ո՜վ նորեր, ո՛վ լավեր։ Դու՜ք, որ բազմատանջ հայության երկար ժամանակով բաժանված ու իրար կարոտ հոգիները աոաջին անգամ

միացնում ^եք ՚՚յՏծր՝ ւթտկքււզ :և համեստ, էբայց գեվեցիկ ՜գործի մեջ։ Օրհնված լինիք ե դուք և ձեր ազնիվ գործը։ Եվ թոդ ձեր երիտասարդ կյանքի վրա բացվի էն երջանիկ արշալույսը, որ մեր–նախորդներիս երիտասարդությունը երազեց իր փոթորկալի ու մութ գիշերին։