Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/304

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ԻՄ ՊԱՏԱՍԽԱՆՆԵՐԸ ԼԵՎԱՆ ԿԻՊԻԱՆՈԻՆ

I •

Իմ թանկագիԱ րնկեր, իմ հոգու ընկեր, Լևան Դավիդովիչ։ Ձեր հրապարակական նամակներում դուք ինձ առաջարկներ եք անում ու հարցեր եր տափս, ե ինձ ինչքան հետաքրքրում ու զբաղեցնում են ձեր արած առաջարկներն ու հարցերը՝ ևս առավել զմայլեցնում է էն պաՐՂ» անկեղծ ու րարի սիրտը, որ երևում է ձեր տալերում, !.?* ազնիվ, րանաւաւեղծական հոգին, որով համակված են ձեր հոդվածները։ Լավ վրացու, իսկական վրացու սիրտն ու հոգին։

Եվ էդ տեսակ մարդը դեո հարց է տալիս; թե ի՞նչ պետք է անենք, որ մոտենանք իրար։

Ես ձեզ կասեմ.—էդ տեսակ սիրտ պիտի ունենանք։

Եվ տեսնու՛մ եք, որ ունենք։ Եվ դեռ էդպես շատ սրտերի տեղ գիտեմ ես։ Թայց, իհարկե, դուք ձեր սիրտը չեք տեսնում և ոչ էլ հաշվի եք առնում, ինչպես ե ձեզ նմ՛անները, ճիշտ էնպես, ինչպես երեխաները տեղեկություն չունեն իրենց անմեղության մասին ե առանձին նշանակություն էլ չեն տալիս։

Դուք էլ երկյուղով եք նայում էն անդունդին, որ վարել են մեր ժողովուրդների մեջ մեր կառավարող շրջանները։ Սակայն չէ* որ ժամանակն աշխարհքին նոր լոզունգ է տվել,— էդ տեսակ դեպքերում երես դարձնել կառավարող շրջաններից և նայել հասարակ ժողովրդին, ամեն մի ազգի ընդհանրությանը, և իսկույն ձեր երկյուղը կանցնի;

Դուք հատկապես խոսում եք հայ ե վրացի ժողովուրդների մասին։ Նայեցեք հասարակ ժողովրդին։ Ես ձեզ մի կոնկրետ օրինակ բերեմ նորանցյալ հայ-վրացական դժբախտ ընդհարումից։ Ականատեսներն են պատմում։

Լոռու ձորում մի կամուրջ կա։ էդ կամուրջի մի ծերին կանգնեցրել են հայ պահակ զինվորին, մյուս ծերին՝ վրացի։ Նրանք երկուսն է} հրացաններն ուսներին բռնած՝ համառ նայում են իրար։ Թանից դուրս է գւպիս ընկերներ են, կռվի դաշտում տարիներ շա–

297