Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/343

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


անեմ կիսատ պոատ ընկած– նրանից հո չի, (որ] ա<եէ չի պատել, այլ նրանից, որ խանգարվել եմ։ Խանգարելու առիթները երր որ միջից վերանան— տ§է ժամ մարդ կարոդ է բան շինել ե բաԱ ղաոԱար Խանգարել որ ասում եմ, ես դժվարությունը չեմ հասկանում, դժվարության մ|քտ կարոդ է պատահել, դա ոչինչ, դատարկ բան է, միշտ հարակից ամեն գործի, ևս աոավել գեղարվեստական, մանավանդ մեր աշխարհքում– ես այն արգելքներն եմ ասում, որ մարդու հնարավորություն չեն տալիս, չեն թողնում պարապի, ու^Օ իրան հավաքի, ժամեր ունենա իր իշխանության տակ— իրքճւ բանաստեղծ։ Արդ, ես կարծում եմ, դու էլ այսպես մտածելով ես \պդ բանն անում— ընկերություններ են կազմում նավթային ճի հող քահագործում — ինչո՛ւ չի կարելի ընկերություն կազմել և տաղանդ շահագործելու։ Այնքան որ, մարդիկը մարդիկ լինին։

Այսպես ես համաձայն լինելով քեզ հետ, այժմ սպասում եմ քո նամակին, թե ովքեր կմասնակցեն կամ մասնակցում են— ն արդյոք այդ գործը կարելի էր սկսել իմ տան կես տարվան վարձը վճարելու գործով– այդքան գումար կարելի էր սկզբում ինձ հասցնել դրա համար— որովհետև մինչև չվճարեմ կամ հույս չունենամ գալուս պես վճարելու— պետք է մնամ, այնինչ գալս կարևոր է, մանավանդ այստեղ էլ մի քանի տեսակ հիվանդություններ կան։

Այժմ արի քեզ մի ծիծաղելի դեպք պատմեմ։ Ինչ որ եկել եմ այստեղ, ման եմ գալիս իմ հեքիաթը2 գիտեցող մի մարդգըտ– նեմ։ Ասին այսինչ մարդը գիտի –նրան գտա, նա թե՝ ես գիտեմ ււչ» ֆլանն է ինձ պատմել, դիմում եմ ֆլանին, սա էլ, թե ես լավ չեմ հիշում — ֆստանը լավ տփտի, այսպիսով ամբողջ մի ամիս ման գալուց հետո—երեկ գտա իսկական աղբյուրը— թե Ղաշ– չտւնց Վարդանն է, 90 տարեկան մի ծերունի հեքիաթախոս։ Դը– նում եմ Ղյսշչունց Վարդանին— ասում են ինչ ես անում, ասում եմ էսպես մի հեքիաթ կա, ասում են դա գիտի։ Թե՝ ճշմարիտ, այդ հեքիաթը հենց սրա հեքիաթն է, բայց ինչու երեկ չեկար։ Ասում եմ — ինչ կա որ, էսօր լինի։ Թե՝ հենց նոր — մի ժամ ա– «աջ մեոավ, հրես տանը վեր դրած։

336