Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/346

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Սա այքտսւն անակնկալ և այնքան սարսափելի էր ինձ համար, որ >ոպեցի հավատալ– աասմ եմ՝ էդպես բան չի լինի լ, կարհփ է տ|ւ մեոե|— մի լավ տեսեք… սգավորները ծիծաղեցին, Սա ղաւտս;, իմ՝ վիշտը տեսնելով, ինձ մխիթարեցին ու ճամփա ւ|{փ<« Iկոոր լոսղեցին, ե ո՞վ գիտի հետն ինչ մտավ հողի տակն ա fi<iii|fiiiijMf(ւ կորավ։ Նյութերիդ մասին մյուս նամակում։

Քո Հովհաննես

ihim p. 1էհւ|խւ|ւ :H 1899. VII/24. Դսեղ

Հարգելի Մարիա Մարկովնա.

Ներողություն եմ խնդրում, որ այսքան ուշացրի նամակս։ Վերջին ժամանակներս ջերմում էի, այժմ է] առողջացել եմ, այն էլ մարկա չկար, թե նամակ գրեի, կայարանը հեոու է, մեզանից մոտ կայարանում էլ չկար։ Մի մարկա, երկու բաց նամակ եմ ձեոք բերել և ահա նամակ եմ գրում Ձեզ, Ֆիլիպին2 ա Ռոատեմին3։ Այստեղ ինձ համար շատ ձանձրալի է անցնում «հսմանակը։ Դաշտերն ու հանդերն այրված են երաշտից, գյուղը |իլ>ն է կալի մղեղով (թոզով), գյուղացիներն էլ ամենքն իրանց գործին, այնպես որ զրույց անող չկա։ Կարելի էր պարապել, րւպ<յ այն է| մինչև այսօր ջերմս էր խանգարում, մեկ էլ բոլոր երեխաները ամրողջ օրր սենյակումն են, որովհետև դուրսը սաս– սվւկ քոպ I ու »իո;վո Կիրակի օրերը հավաքում եմ գյուղացիներին, |տտե(|11ւււմ եմ, me | it I if եմ |1ւզ hfu| lufJhp հավաքել։ Արդեն սի եըկա լավ |m11(11.fւ եմ <|տե|1։ *Ml«mp է ասել, որ մեր ժողովուրդը զարմանալի արսւգսւթոսմր մոռանում է իր հին զրույցներն ու ա վս յ ն դո ւ թյո ւ ն ն ե ր ր: Ինձ սաստիկ ցավեցնում ու անհանգստացնում է այս հա (պամանրը։ Ամեն մի ազգի բանաստեղծություն ժողովրդական լեգենդաներով, ազգային ոգու ստեղծագործություններով է զորանում ու ինքնուրույնության կնիք առնում.

Ց37

22 Երկ. ժողովածու հատոր IV