Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/359

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Ս^ասՅվի #անձ~ Քարի նըման ուժ Տըվավքինձ ներըս, Ршщ, ավա՜ղ, են էլ Օտպր դոներում Կերան, մաշեցին Դարդ ու ցավկրըս… Նըստել պատի տակ Ու միտք եմ անում, Թե ինչպես մենակ Ապրեմ աշխարհում։

Ինձ հաջող է թվում։ Դրիր — հավանո՞ւմ ես, թե" չէ։ Դու մի ժամանակ ինձ ասում էիր, որ Կայլցովից բան թարգմանեմ։ Հանգերն ինչպես զանց են աոնված բնագրում, այնպես էլ ես եմ արել։

Նյութերիցդ մեկը ոտնավորել եմ— մյուս անգամ կղրկեմ։ Լավ կանես, որ նյութ աոնես երբեմն մեր կյանքը — այստեղ էլ շատ բան կա։ էայաղ արա, միքիչ ներքև արի — «Խոնարհվիր — մտիր քո խուցը»։

Այժմ գանք իմ խաչելությանը։ Պուշկինը իր նամակներից մեկում ասում է. «Чорт надоумил меня родиться в России с душою и талантом».

Եվ հեշտ բան չի чорт-ф գործը դրստելը։ Чорт-ն այնպիսի բան չի անիլ, որ Ֆիլիպը մի անգամ Մանթաշովի4 մոտ գնա ու… դրստի։ Այժմ չեմ իմանում ի՛նչ ես մտածել, ճշմարիտ, որ դըժ– վար է մի ելք մտածել, բայց բանից դուրս է գալիս, որ դու ջուխտ-ջուխտ ես մտածում ու գտնում։ Ես համոզված եմ, որ քո մտածմունքների ամենաաոաջինը իմ բարոյական ապահովությունն է— որ ես ինձ զգամ հանգիստ ու անկսվս. ^ես տանիլ փեշս գցիլ մի որևէ անասունի պոզ, այդ ավելի վատթար կլինի, քան ամեն նեղության։ Հանկարծ մի հայվան— աղա քեզ վրա նայի ու հե– աըդ վարվի, իբրև իրան պանած պրիկաշչիկի կամ, նույնիսկ իր լոաթյամբ, միշտ երեսովդ տա իր լավությունը։ Արևելքի ասպե–

ՅՏՕ