Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/363

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


[1902 թ.] ո՚ալիւփ 29. 29/VB B, Ոյւա

Սիրելի Ֆիլիպ.

Երբեմն, երբ պառկում եմ անկողնիս վրա կամ մի որևէ ծառի տակ ու մտածում, ասում եմ երբեմն այն էլ եմ մտածում, թե սՓԴ^ոք այժմ ի՛նչ է մտածում Ֆիլիպը սեղանի վրա պառկած։ Խոստովանեմ — ես շատ եմ սիրում թո փիլիւտվււայությունները — ավելի բանաստեղծական են լինում և բովանդակալի, իսկ բանաստեղծություններդ ընդհակառակը ավելի պրոգտ և ջրալի։ Այս Վերջինը կարող էի թողնել, չասել, բայց — ասեցի էլի։ Դիտես, ես էլ հետզհետե փիլիսոփայությունն եմ սիրում և բանաստեղծության մեջ էլ այն, որ ոչ արտասուք անի, ո> հուզմունք, այլ մի վն– հափաո խաղաղություն, մի վոլիմպիակաԹ,, վսեմ, արհամարհոտ թռիչք դեպի լավագույն աշխարհները և ավելի ջինջ ա մաքուր մթնոլորտները։

Զարմանք. Հայնեն ասում է՝ բանաստեղծի սիւրտը աշխարհի կենտրոնն է։ Վա՛յ մեր աշխարհի, բանաստեղծին ու նրա սրտին, և, հիրավի, իմ սրտի վրա չափազանց սաստիկ, ծանոսւնում են մեր աշխարքի ամեն ցավերը, գուցե այդ ւսրդեն ապացույց, է, որ ես էլ եմ բանաստեղծ — բայց, ասում եմ, զարմանալու բան է, ես առանց երգելու հոգնած եմ այդ ցավերից ո. սիրում եմ բոլորովին ուրիշ ցավեր, ավելի անուշ, ավելի աստվտ^այիԹ,, երջանիկ ցավեր։

Չգիտեմ այսպես է, թե ինձ այսպես է թվոտ$, թե կարող ես ջոկիր — այս ինչ կենտրոնախույս տրամադրության է, որ իմ մասային դարձնում է դավաճան ազգի առջև։

Սակայն քեզ ասեմ, որ միևնույն ժամանակ մի մեծ ա զ գ ա– յ ի ն պոեմա եմ ձևում1, մի բան, որ վաղուց ներսս փոթորկում էր քաոսային դրության մեջ — և հոգի տստծոյ շրջեր ի վերտ նո– րա —և անշուշտ մի օր ասելու է — եղիցի լոյս։ Ա՜խ, ինչ պչաԱ* չելի խոսք է. եղիցի լո՜յս,ստեղծագործոնթյան աստվածային

854