Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/364

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


խորհուողը կամ ստեղծագործական ^անճւպփ ու#ը հապոնում է այս երկու խոսքով — եղիցի լո՜յս…

Այստեղ ինձ եկան խանգարեցին, հիմի արիշ բաՕֆ§ խո– սանք։ Անշուշտ, եթե աստված էլ կին ու ընտանիք ունենար, նա է1 չէր կարող աշխարքն ստեղծել կամ ով գիտի ինչի նման բան ստեղծեր։

Մենակությունը աստվածային գրություն է։ Եվ մենակ մարդիկ են լավ բաներ տվել աշխարքին։ Մենք Էլ, որ գրեթե ոչինչ չունենք — ինչ լավ րան ունենք միայնակյացների գործ Է, երբ ոյ> մարդիկ ճգնվամ Էին մի որևէ քսղսսնձավում կամ մենաստանի խցում ու երկա՜ր երկա՜ր տարիներ անձնատուր լինում մի զգաց– մանրի, մի մտրի, թաղվում, սուզվում նրա մեջ, ձուլվում նրա հետ, խաղա՜ղ, անվրդով, ու եթե ունեին վրդովմունք—այդ իրենց գործի վրդովմունքն ու ալեկոծությունն էր, որի մեջ տարուբերվում էին, ծփում, մինչև հասնում էին մի նավահանգստի, հանգում էին մի եզրակացության, մի դրության։ Իսկի հացի դարդ էլ չէին քաշում։ Այդ ժամանակների ժաոանգություն են Նարեկն ու Խորե– նացին, մեր հոգհւթռ^

Իսկ այժմ մի նամակ գրերս հանգստություն չկա։ Աշխարքը, կյանքը, հանգամանքները փոխվել են։ Ամեն բան իր վրա կրում է տենդոտ անհամբերության և շտապողության անզոր կնիքը, որ չի դիմանում ժամանակին։ Այս գործերը նման են մեր ժամանակի քաղաքների գաջերից ու կավերից շինած, զարդարած տներին, որոնց գեղեցկությունը չի դիմանում արևին ու անձրևին և մերկանում է տարիների առաջ, տ կանգնում ողորմելի, իր ներքին տգեղությամբ, խեղճությամբ (եթե միայն պ ա չ ի ն կ ա չանես, այն, որ ես եմ անում իմ «Անուշի» հետ), իսկ առաջին գործերը նման են այն հին սրբատաշ որձաքարերից կառուցած շենքերին, որոնց ավերակներն էլ հիացնում են ու հաստատ կանգնած անխռով նայում արևի ն տ ժտսանսւկներին։

Բայց «երիք էր*

Եթե բան գիտես, գրիր նորագտքն «Մո*ր€ի» մասին2։ Արդյոք հնարավոր է լինելու դրանց աշխատակցելու — կամ ւ!ի որևէ գործով կարելի է աշխատել ամսագրի մեջ — օրինակ — տանել րտ–

ա