Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/37

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Ի՛նչպես չեք պատկառում Ալիշսսւի Նվագներից8, քւ1նչ՚պես չեք քաշվում Գամաո Քաթիպայի ագատ երգերից, ի՞նչպես չեք ամաչում Պեշիկթաշլյանի աղու մրմունջներից, Ծահտզիզի տ Դուր– րսնի գործերից։ Գուցե նոր բանաստեղծներն են այդպիսի հրեշա– վոր երգեր երգել, ցույց տվեք տեսնենք ով է նա։ Մի>ե մեր միակ դրամատուրգ Սունդուկյանցը միմիայն Քրա համար է Պե– պո գրել, և միմիայն Ջիմզիմովի վատ տիպն ՛է դուրս բերել, որ հային խայտառակի աշխարհքի առաջ, թե՛՛ Պեպոն ու մյուս լավ տիպերը հայ չեն։ Իսկ մեր վիպասաններից արդյոք Րաֆֆի*ն է այդպես վարվել իր |սենթի, Ջալալեդդինի, Խամսայի Մելիքությունների, Սամվելի, Կայծերի, մինչև անգամ Խաչագողի հիշատակարանի մեջ. Ծերե՞նցը՝ իր Թորոս էևոնի, Երկունքի, Թեո– դորոս (Գշտունու, Պոոշյա՞նցը՝ իր Սոս ու Վարդիթերի, Կռվածաղ– կի, և մյուս գործերի մեջ, Աղայա՞նցը՝ իր վեպերի «ո բանաստեղծությունների մեջ, կամ նորերից Շիրվանզադե1ն, Մուրացա՞նը, Փափազյա՞նը։ Միթե սրանք հիրավի իրանց գրվածքներով վը– նասել են ժողովրդի զարգացման գործին ու հոաահտտեցրել են։

Դուք գրողներին զրպարտելուց ու նախատելուց հետո հարցնում եք# Ո՞րտեղ, ո՞ր ժողովրդի մեջ կգտնեք, որ տգետ մարդը, իր մանկությունը զրկանքով, օրերը նեղությամբ և ծայրահեղ խնայողությամբ անցակցնելուց հետո, խնայած կարողությունը գոնե, նվիրաբերե ուսման գործին, ուրիշների զավա՛կ՛ների կրթության գործին։ Գտնում եք, որ այդ «գեղեցիկ և բարձր հատկություն է», որ «կարելի է որոնել և գտնել միմիայն մեծ և բարձր դրության հասած ազգերի մեջ»3։ Գրողներին աոաջարկում եք վւառաբանել այդ առաքինությունները, նախատում եք, որ .նրանք անտես են առնում հայի այդ բարձր կողմը, և հենց դրանով էլ ապացուցա– նում եք, որ ոչ մի նմանություն չկա և ոչ 4*ի հաշստւթյուն չի կարող ւինել ձեր և գրողների մեջ, որոնք, ո>րաւվի, .մեծ մասամբ զուրկ են դիպլոմներից, բայց ի ծնե կոչված են գործերի ներքին իմաստը թւսփանցելւռ, սրտերի գաղտնիքը չկարդալու և այնտեղից խոսելու ժողովրդի հեսս

34