Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/371

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


տեսակ պետք է կթդ%ապթֆ-*ք~ թե՛չէ քպ«|ա անբախտ ենք, և՛ ամուսնացածներ, և՛ ամուրիներ;

Ծրեի բոլոր անասուններն ալդ կողմից մեզնից ավելի են թտխտտվոոէ 1*րանք ե ազատ են, ե… ժուժկալ։ 1№% ^աթ#ու# ե% ազատությունը կվնասի։ Մենք միշտ վախենում ենք ազատությունից, այնինչ բոլորս կու€քե#տ|ի%, որ ազատ լինեինք, նույնիսկ^, պ, Հակոբը։

Ասում ես ոտանավորս3 շատ Է հոնսահատական, ընթեր^ղը կասի — ինձ ի՛՛նչ…

Բայց — ի,նձ ի՞նչ։ Տեսնում ես, հենց նույն օրերում դա իշխանուհուն գրոսէ եպ թե՝ ես սայրում եմ առանց հավատի, չգիտեմ ընչի հավատամ ե այլն։

Այսպես,.չգիտենք–ընչի հավատանք,֊ ինչ սիրենք, ինչ ցանկանանք — տարուբերվում ենք մի մեծ վարանքի մեջ, բարոյական մի անեզր ա|եկո#ության մեջ, նավաք!ա(1ֆիստ չենք հասնում, փարոս չե% տեսնամ, ե մեր բոլոր մխիթարությունն այն Է, որ ազնիվ են մեր տանջաէքնեթքէ

Վարանք ես ուզում — ահա քեզ։ Այժմ ես տառապում եմ մի մեծ տարակուսանքով — արդյոք ես բանաստե՛՛ղծ եմ, թե" չէ։ Մտածում եմ ու գնամ, գնամ №ասնում մինչև կասկածի ամենամութ անդունդները, այնտեղ կորցնում հավատս, հանգցնում հույսս… խըղ– ճահարվում եմ մինչե անգամ, որ օգնում են ինձ* իբրև բանաստեղծի, ինձ թվամ է, որ ես խաբված եմ, արիշներին էլ խաբում եմ, թե ես բանաստեղծ եմ… Ու նորից վերադառնում եմ, թե բան եմ գրում…

Ա՜յ քեզ սերունդ։

Չէ, սիրելիս, չեն ասիլ ինձ ինչ. բոլորն այս տեսակ մարդիկ են — կամ գոնե շատերը։ Տխուր, սաստիկ տխուր մարդիկ ենքք թեև քիչ են խոր զգացողները։

Աղայանցն եկավ, երևի կպատմի ինձանից, մի քիչ քեֆս լավ չի, ինչպես դու էլ նկատում ես։ Դրա նամար է| Շուշանին էլ նամակ չգրեցիէ տեսա ուրախ նամակ չի դուրս գա|իս։ Չես գրում, թե ինչպես էին տանըցիք, երբ են գալիս։ Ես էլ այս երկու օրը կգամ։

ա