Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/374

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Շրջապատված եմ ամեն հարմարությանն*, րով։ Մի լսւվ բ<փշ1| կա այստեղ ե շատ լավ մարդ է (ասս), միշտ հետևում է; Արա հանձնարարությամբ ու խորհրղով էլ սայրում եմ մի ասս ընսա*~ նիքում, ուր, ինչսլես ինքն ասում էր, ես կլինեմ под пазухой самого Исуса Христа. Եվ ճիշտ որ՝ շատ բարի, մաքուր ընտանիք են։ Տանտիկինը մի ժիր, աչքաբաց կին է, Ա ես ու մարդն ապրում ծնյշ նրա пазуха-ի տակ։ Եվ ինձ համար միշտ գերադասելի է լինել մի կնոջ пазуха-ի տակ, քան թե նույնիսկ Հիսոա Քրիստոսի։ Թեև, տարաբաիւտաբար, բանաստեղծական ոչինչ չկա մեջը к հենց դրանով էլ застрахована.

1կ4Ոնտ1,|ի, ւգւանչելի օրեր են։ Չգիտեմ Դուք երբևէ աշնանը սղե*լ եք բնության մեջ, անտառներում, սար ու ձորերում։ Աբաս– քօումանի հովիտը լիքն է արևի շողերով, սոճի անտառների բուրմունքով, թռչունների աշնան–հրաժեշտի երգերով ու մի անո՛ւշ– թախծալի խաղաղությամբ։ Ամբողջ օրը զբոսանքներ եմ կատարում, թաղվում եմ անտառների խորքում, բարձրանում եմ սարերի գլուխները, նստում եմ ժայռերի գագաթներին ու մտորում, ցնորում, չնայելով Ձեր խրատին։ Հաճախ, հենց այդ անտառներում, այդ ժայռերի վրա ոտանավորներ եմ գրում, մեծ մասամբ այսպիսի հիշատակարանի ոտանավորներ.

Նըստած եմ տըխուր, մենակ մի ժայռի, Կանչում եմ հուշերն անցած օրերի, Փընտրում եմ նորա պատկերը կարոտ Իմ մըտքո՜ւմ… ինձ մո՜տ…

Եվ ահա զըվարթ ծիծաղը հընչում… Ցոլում են աչքերն… ըզգեստը շըրշում… Լըսվում են արագ քայլերը ծանոթ…

Իմ շո՜ւրջը… ինձ մո՜տ…

Բայց, ա՜խ, միմիայն չի գալիս կըրկին Իմ էն լիասիրտ հըրճվանքը նախկին.., Ու նըստած եմ ես ժայռին նորից նոր Տըխո՜ւր, գըլխակո՜ր։

365