Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/385

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


վանությտն ե գազազած հոգա խոսք, որւ ստու՛մ է fifif սիրածին, թե՝ Դու քո ճամփեն գնա՛… ե աղոթք արա, որ Шрш անգամ չհանդիպենք իրարու… որովհետև Մենք ընկերներ չենք։

Դե այս գիտակցությունը որ կա մի հոգու մեջ, այս թույնը որ կա մի սիրո մեջ, նրանից հետո դու էլ իրավունք ունիս այդքան շշկլվելու U ասելու,, թե՝ «դա չես ուզել սիրել»; Ո՛չ, «ա– զել»-ը ուզել եմ, բայց չեմ կարողացել ե, երևի, երբեք էլ չեմ կարողանալու սրտալի սիրել* որովհետև… այստեղ արդեն ամբողջ մի* կենսագրություն, մինչե որ, ինչպես հետևյալ., երգում (2 հարցի) շատ ճիշտ ասված է.

… Ծվ կյանքի հաճույքն, և կընոջ սերը

ընկան իմ սրտից։

քԽ&ը պարզվում է այսպիս՚ոփ և այդ տողերին շատ բնական կարգով հետևում են այս տողերը.

«ես էլ վիրավոր գրքում եմ* փախա# Անհայտ օրերի խավարի ընդդ1մ…»։

Щ ահա այսպես։ Դուր՛ս եկավ մի հոգի», որ կորցրած կ յ ա ն– ք ի հ ա ճ ո i յ ք ն ու կնոջ սերը հ ամե! լավ թան, ելած կյանքի ամեն ճամփից, ագահ, անվերջ ու անհանգիստ թափառում* է, փախչում է անհայտ օրերի խավարի ը^1|դեմ:; Գացե և դրանից է| է, որ ես չեմ կարողանում լուրջ ոգևորվել т պարապ ել կամ ապրել, ամեն բան աչքիս դատարկ է. թվում ե ոպամ եմ միայն մի կերպ ժամանակն անց կացնել քեֆի մեջ լինի*, թե զրույցի– որովհետև անցավորը ընկել է իմ սրտից, իսկ անանցի հետ կապված չեմ դեո, անհայտը, որ պետք է ունե€ա ոգևորված գրողը, դեո խավար է, մութն է ինձ1 համար, in… թափառում է իմ հոգին։

Այդ անհայտը, կամ ավելի ճիշտ իմ* անհայտը գուցե հենց im|ä «4եր»-Ք է, որ Կա* մեծասւաւտվ 1|շատակե| Ш «£է(1կերիս»

Ш