Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/388

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Օհրսր նայի։ ԹԵ չէ հակասություն կգտնի, երբ բանաստեղծն աս ու մ՛ է.

«…Սակայն ինչու եմ ես հեոացել անտաոն ու անապատը։ Ո՞չ ապաքեն նրա համաբ, ոբ չափազանց շատ սիրեցի մարդկանց»։ (Նիցշե—Զրաղաշտը)1։

Ասում է՝ փախել եմ ձեզանից, որովհետև շատ եմ սիրել

ձեզ։

Նամակիդ մեջ բերած 9 տողը2— ելած կյանքի ամեն ճամփի ց, և այլն, գտել ես շինծու, ր ա յր ո ն ա վեր մո նտ ո վյա ն: Ասում ես նրանք հակասում են իմ շատ երգերին ու զգացմունքներին և ուրեմն ճիշտ չեն։ Նրանց հակադրել ես ուրիշ տողեր, սիրային երգեր, էոոին ու ավանդությունները։ Աոաջին սխալդ այն է, որ կարծում ես տողերն են բայրոնա-լերմոնտովյան, ոչ թե ես։ Երկրորդ սխալդ էլ այն է, որ կարծում ես հակասություն կա մեջտեղը։

Ես նոր, քո դրդումով եմ ուշադրություն դարձնում դրանց վրա, բայց համոզված եմ ասում, որովհետև անկեղծ են ասված, այնպես, ինչպես զգացել եմ. իսկ ես գիտեմ, որ եթե այդպես եմ զգացել՝ արդեն ճիշտ է , բնական է, իմաստ ունի, թեկուզ ինքս էլ չկարողանամ բացատրել։

Սակայն հեշտ բացատրելու բաներ են դրանք։ Կարծես թե իմ ոտանավորների եզրակացությունները կամ ամփոփումները հավաքված են այդ ոտանավորների տողերի մեջ։ Անշուշտ, քննադատը մի օր կանգ կաոնի դրանց վրա։ Եթե այսօր կանգ չեն առնում, նրանից է, որ քննադատներ չեն։ Պատիվ քեզ, որ առաջինը մատդ դրիր դրանց վրա ու շինեցիր ուշադրության առարկա, թեկուզ մեր մեջ։

ճիշտ՝ որ ելած կյանքի ամեն ճամփի ց։ Ոչ տերտեր եմ, ոչ վաճառական, ոչ վարժապետ, ոչ արհեստավոր, ոչ զինվորական, ոչ երկրագործ, ոչ նույնիսկ ավազակ, չէ որ այն էլ կյանքի

87?