Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/39

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Այդ ժամանակները քաղաքներից երիտաււարղները հ՛ազար ու մի նեղություններով իրանց գցում են եվրոպական համա|ււարան– ները, և միշտ հիշելով հայրենի երկրի խեղճութտւնը— օր ու գիշեր ճգնում ու տքնում են նրա համար լույս ու մխիթարանք բերելու լուսավորության արևելքից; Եվ իրար հետևից վերադառնում, գալիս են բարոյական ու կենցաղավարական նոր հայացքներով ու հասկացողություններով, ժողովրդի լուսավորությանը ծառայելու, նրան բարձրացնելու տենչանքներով վառված ու ոգևորված սկսում են մի մպեռանդ գործունեություն—մի չտեսնը– ված իրարանցում ձգելով ընդարմացած ժողովրդի խավերի մեջ։

Այդ՝ կենդանության թարմ ու առողջ մի շունչ էր, որ ւիչեց մեր քնաթաթախ թմրած կյանքում սթափեցնելով ու ցնցելով՝ մինչև ուր հասավ։ Այդ մեր նոր կյանքի արշալույսն էր, որի նշույլները հենց որ սլացան մեր խավար կյանքում—ազատարար կոչնակի նման Ռուսաստանի հյուսիսային ծայրից լսվեց ազգային վերածնությանը հառաջընթաց բանաստեղծի ձայնը—

Հառա՜ջ հայություն, հառա՜ջ ազգություն, էոաավոր դարոա գաղափարներով։

(Ա Տահտզիզ)3

Այդ բոլորովին նոր երգ էր, նոր խոսքերով ու եղանակով։ Նա պարզ ու հասկանալի լեզվով հառաջ է կանչում ժողովրդին, գիտության, կրթության, լույսի ու ճշմարտության անունով էր հուզում ու խրախուսում, յուր ոգևորության հետ հասարակաց պիտույքն էր բարձրացնում Պառնաս, և ձգտում էր լինել հասարակաց զգացմունքի թարգմանն ու բարձր արտահայտությունը։

Հիրավի մի այլ երկնքի տակից Պեշիկթաշլյանը կանչում է.

Տո՛ւր ինձ քո ձեռքդ, եղբայր եմք մեք, Որ մրրկավ էինք զատված. Բաղդին ամեն ոխ չարանենգ *Ի մի համբոյր ցրոփն ՛ի բաց4։

36