Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/41

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ծեհահիր. աւա

Թտրգմ. Դտբեզ§ւ6 Հ. Թաբագչտն. վիեննա. աա. ՄԽխագաՈ ապաբան

Թտրգքանտթ^ւէը ապա՛կու տակ դրւմծ մի քարդ Է. գբեթե անկարեքի Է, որ թարգմանիչը տա բնագրի հարազատ բույրն ու հրապույրը։ Սակայն միշտ պահանջելի Է, որ նա հավատարիմ մնա գործի մտքին ե հասկանալի տա ընթերցողին։ 1֊կս պահանջը մեծանում Է մանավանդ, երբ թարգմանվում Է այնպիսի մի երկ, որի ամեն մի խոսքն ու նախադասությունը, չափած ու կըշ– ոած, անեն իրանց խոր նշանակությունն ու հաստատ տեղը։ Այսօրինակ գործերից Է Շեքսպիրի Համլետը, որ անգլիերենից թարգմանել Է պ. Ռաբազյան։ Այս Համյեւոի երրորդ հայերեն թարգմանությունն Է։ 1889 թվին Թիֆլիսում հրատարակվեց պ. 1Լ Արծրունու թարգմանությունը։ 1894 թվին Թիֆլիսում հրատարակվեց Համլետի երկրորդ—Հովհաննես Խան-Մասեհյանի արած թարգմանությունը անգլիերենից։

Վերջապես ահա երրորդը— պ. Բաբազյանի թարգմանությունը, նույնպես բնագրից, տպված Վիեննայում։ Պ. Իաբազ– յան, որ՝ հավակնություն չունի խորհելու, թե իր թարգմանությունը թերաթյուններե զերծ եղած լինի, հրատարակում Է այն, քանզի պ. Ս. Արծրունու թարգմանությունը անչափ տարբեր Է բնագրից, իսկ պ. Մասեհյանի թարգմանությունը, որի վրա քննադատություններ եղան ազգային թեր թերի մեջ,

88