Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/46

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Ընդհակառակը, Համլետ ոզում է ցույց տալ, որ նա իսկի բացարձակ չէ իր պատասխանների մեջ, և խոսքն այսպես է շարունակում.

«Քարտես ի ձեռին խոսելու է հետը, եթե ոչ ամենափոքր երկդիմի բառ մը պիտի մատնե մեզի։ Արդարև, Հորեշիո, երեք տարիներե ի վեր կըդիմեմ, թե դարս շատ բծախնդիր եղած է...»:

Բացարձակ բառի տեղ Кетчер և Каншин գործ են ածում придирчив. Մասեհյան թարգմանել է.

«ինչպես նրբամիտ Է թշվառականը. պետք է սրա հետ կողմնաույցով խոսել...»

Կարճ կտրելով այս նկատողությունները, այժմ ցույց տանք բաց թողած կտորները։ Այդ կտորները ես կարտագրեմ Մասեհյանի թարգմանությությունից:

  Օֆելիան Համլետի ընծաները վերադարձնելով ասում Է.—«Դուք ինձ  հավատացնում Էիք, թե սիրում եք ինձ»:
 Համլետ.- Իսկ դու չըպիտի հավատայիր ինձ 01, ո ր ո վ հ ետև առաքինությունը չէ կարող էէւգւճ– պես պատվաստվել մեր փտած ծաոաբունի վրա, ո,ր մի համ մ:նա^?ած ,չըվ|ի նփ մե*ր քֆմք«ա՝քե %*ս ք%գ չէ ի սփ ր ո ւ մ։

.Օֆեւի՚տ,— Ո ւ ր եմ 0 ես ՛ա ՎԽդֆ խա^Վաա %€ %ղ1» լւ

իյելագաոված Օֆելիան պալատում %րգում ՛է.

«1ւկա էւլքկիսք և սուրբ ԿատրքւՏ, №{ս1%լ, ամոթ բան "է. հնչ մարդ լիներ՛ աքդպհս Իրավ, դա ցած բան է. ՛Կպան ասում է. ֆ&& փւոսք ա❁Փֆ Ինձի քեզ հարս առնել։