Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/49

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


19 02

1882 թվի գարնանդ մի օր «Կէտէնկի» խմբագիր Մ. Սօլաբեգ– յանի մոտ մաափ իր*գրականներից ւքինը— մի 20—22 տարեկան գեղեցկադեմ րարձ^ահասա1^ աղա, «Մեղու Հայաստանի» լրագրի № 17 Սարին։ եկդ №hmiI նս* տս|1է| էր իր ոտանավորը, ուզում էր խմբագրի կարծիքն իմանալ

Խմբագիրն աոաւ| թերթը։

Հարկավոր է օգնեւ չքավորներին

Անուշիկ գարնան զվարթ օրերում գրավում են պատանու սիրտը ծաղկազարդ վայրեր, միտն են ընկնում էնտեղի եղբայրքը

ե գնում է… ՝ ՝

Բարձրանում է մի բարձի բյուր, նայում է չորս կողմը— ծաղկած դաշտեր, շենք, շինություն, աասք, վէոակք–; ցնծությամբ լցված իջնում Է ստ՛որոտ;

«Էսքան բարության վայելողների Տեսությանն Է միայն փափագում»։

Եվ ահա հայտնվում Է մի ծերունի, գավազանը ձեոքին, գլխակոր, շորերը մաշված, պատանին դիմում Է սրան.

«Հայրի՛կ… ասա ինձ խնդրեմ,

Ինչպես եք այստեղ դուք կաոավարվում,

46