Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/50

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Ու նի՛՛ք կայք, կալված ե հանգիստ կենցաղ, Թե միշտ եք ա]դս|ես ստոր վիճակում։ Գլուխը շարժեց ծերունին տխուր, — Ցավ է ինձ ասել, ասաց նա լալով. Ահա անցանեն իմ կյանքի օրեր, Բոլորն էլ սրտիս ցավ ու վիշտ տալով։ Տեսնում ես դու այդ սիրուն դաշտերը, քկտԱր գրավում են շատերի հոգին, Սկարծես թե |||»աք!{| մենր են|1 վայելում, 1 Կ| մեր ււաւխ(ւ1«|ւ(ւ ա մեր թշնամին։ Իսկ մ1.(1|ւ ւսյս վւոյդփկ տեղումը .«խմված ա«էայկ Լ{կ} անշար(յ~~-տ|սար վիճակում։ Արհեււտ, գիր, |եզու, օրենք ասած րանըգ Չգիտենք թե ինչ են նշանակում։ Թե կամիս բոլոր մեր պակասության Ծվ մեր նեղության դաոն պատճառներն Իմանալ, որդյակ, դժվարին Է, Վասն զի լուո են մեր լեզուներն»։

Խ1եց ^կրանին* տիւրու^ան ամպը աչքերը պատեց։ «մեծ վիշտ պատճաոեց» պատանուն ու գնաց էնա *ղՏտ|ի գյուղերը.

Թպոր փորձանքներն -ս*ձ£|ա տա||1ւ օսւած, Ընկա մեծամեծ սարեր ու ձորեր։ Ինչե՜՛ր եմ տեսնում, ով կարե պատմել, ձայ կանայք բոկոտն՝ սուր-ասր քարերում Ման գալիս տեսա, սիրտս, հոգիս թնդաց. Տեսնում եմ շատ բան, բայց լուռ անցկենումտ

Այս թշվաո աշխարհից գալիս Է պատանին իր խեղճ կարտեն ա սկսում մտածել.

Թե ի՞նչ միջոցով կարող են արդյոք Ազգասեր անձինք այն որթոցն օգնել։

4?