Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/51

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Ոչ դրամ, ոչ նյութ, չէ ինչ հարկավոր, Միայն թե տեսնեն, քննեն, իմանան, Թե ինչ է պատճաոն, որ նրանք աղքատ, Կարոտ են մնում արհեստի, ուսման։

Ու կանչում է.

Եկե՛ք իմ եղբարք, որդիք արամյան, Միմյանց անխտիր կերպով մենք օգնենք, Թե քաղաքացի Ա թե շինական Նոր հոգի աոած՝ իրարու գգվենք։

Խմբագիրը հավանեց։— Աշխատիր, ասաց չհոաահատվիս, դու ապագա ունիս. միայն այստեղ չմնաս… Խրատեց ու, ի՞նչ պետք է աներ, կրկին ուղարկեց տպարան։

Այդ ոտանավորի տակ ստորագրած էր՝ Ղազար Ս. Աղայան։

Դուք արդեն իմացաք, թե ով էր 40 տարի աոաջվա այն գեղեցկադեմ, աոողջ, բարձրահասակ տղան։ Նա, որ 40 տարի աո աջ սկսել էր իր գրական գործն այս երգով՝ «Պետք է օգնել չքավորներին», որոնք

«Արհեստ, գիր, լեզու, օրենք ասած բանըդ Չգիտեն թե ինչ է նշանակում,.,»։

Նա 40 տարի աոաջ բարձրացել է իր խավար հայրենիքի ւվոտները ու իր բարձրությունից ինչե՜ր, ինչեր է տեսել…

Ու այն օրվանից մտել է իր «խեղճ բնակարանը, սկսել է մտածել, թե ինչ միջոցով կարող է օգնել… Ու բոլոր փորձանքներն աչքի տակն աոած, ընկել մեծամեծ սարեր ու ձորեր…

«1սավար էր այդ ժամանակ մեր աշխարհը, շատ էր խավար— լուսավոր մարդուն պետք էր լապտերով փնտրել», ասում է նա իր ինքնակենսագրության մեջ։ Ահա այդ լապտերով գտած սակավաթիվ մարդիկ պետք է ամեն բան անեին, ամեն պակասության

48