Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/56

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


նրանից բան հասկանալ, 1 մեկը մյուսից հիմար բաներ էը դուըս սագի։ Այն Ժամանակ կարմրատակում, սպառնալի՝ չախի թևերը Ատ ծալերս), տեղից կանգնում էր վարժասյետը ու բոնում… Քիթ in աք ո ml iff 0 արյունոտ երեխան, գալարվելով, բաոաչում էր վարդապետի ոտն՛երի տակ, զանազան սրտաճմլիկ աղաչանքներ անե– |tn|, իոկ մենր, աիրթնած, թու քներս ցամաքած, նայում էինք՝ ցրտահար ծտերի նման շարված մեր բարձր ու երկար նստարանների ւ| pin: ձՀարդած երեխային վերցնում Լին մեջտեղից։™ ՚ Արի , 1|ար«ւ I ր կան; I*11V վար<]աււ|ետր հետնյալին…

Ս՛ի երեխայի աւււււմ1աւրա(է գրկեյիււ հայրը խրատել էր, թե՝ < ւ|ւս|ւ<հաւ]1ւա(ւ ի'ե\ tft11 կասի, դա Էլ էն ասա»։ Եկավ։

Վարժապետն ասում է՝ «Ասա՛ այբ»։

Նա էլ կրկնում է ՝«Ասա՛ այբ»։

— Տո շա՛ն զավակ, ես քեզ եմ ասում «Ասա ա՛յբ»։

— Տո շա՛ն զավակ, ես քեզ եմ ասում՝ «Ասա ա՛յբ»։

Այս երեխայի բանը հենց սկզբի՛ց վատ գնաց, և այնքան ծեծ կերավ, որ մի քանի ժամանակից «ղաչաղ» ընկավ, տանիցն ու գե– ղիցը փախավ, հանդերումն էր ման գալի։ Բայց մեր Սհակ վարժապետի չարությունից չէ՛ր դա։ Այս տեսակ անաստված ծեծ այն ժամանակ ընդունված էր և սովորական բան էր մեր գյուղական ուսումնարաններում։ Գյուղացիներից էլ շատ քչերն էին բողոքում։ Այդ ծեծերից ես չկերա, որովհետև վարժապետը քաշվում էր հորիցս, բայց մանավանդ մորիցս էր վախենում։ Չմոռանամ, որ Սհակ վարժապետին սիրում էին մեր գյուղում և մինչև օրս հիշում են։

Տասը տարեկան, մեր գյուղից հեռացել եմ Զալալօղլի, ար մեծ և օրինակելի ուսումնարան կար, այդ ժամանակ՝ Լոռում շատ հայտնի «Տիգրան վարժապետի» հսկողության տակ։ Այնտեղից էլ անցել եմ Թիֆլիս, Ներսիսյան դպրոց, որ չե՛մ ավարտել։ -

Շատ վաղ եմ սկսել ոտանավոր գրել։ 10—11 տարեկան ժա– մանակս Լորիս-Մելիքովի1 վրա երգեր էին երգում ժողովրդի մեջ։ Այդ երգերին տներ էի ավելացնում և գրում էի զանազան ոտանավորներ—երգիծաբանական, հայրենասիրական և սիրային։ Սիրա–

՝18՝