Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/58

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


lfrQ.7

ԵրրեւՔ այսքան մեծ չի– եղել անկեղծության կարիքն m կարոտը, \ւկպԽ% ւպթաթ,, և երբեք/ այսքան ահոեւի չափերով չի հա§տ– նըվել կեղ^ԻՔՕ» ինչպես այսօր։

Դարավոր կարգերի ու հասկացողությունների հեղաշրջումի օրը, պատմության ահավոր դատաստանի օրը։ .:.

Մեծ ալեկո ծաթյուններ ն ու ակնկալությունները ամենքին տեղահան արել, դուրս են բերել իրենց, անկյուններից^ և ահա —ժողովողներն իրենց ունեցած ուժերով հրապարակի igput; են։

Ամե$ մարդ շարժվում է,> ամեն մարդ խոսում է։

Անշուշա նա պիտի; շարժվեր այնպես* ինչպես ինքն է կամենում, ե խոտեր այն, ինչ որ ինքն է մտածում։

Այդսլես պիտի լիներ մարդը, ևս աոտվել այս տեսակ մի ժամանակի առաջ, երբ շարժումը կամ խոսքը կարող է ունենալ այնպիսի հեւՈեանք^ որ արիշ ժամանակ աներևակայելի է։

Նրա խոսքից կամ այն շարժումից– –կախված, է շատ. բան։

Եվ հանկարծս. դուք տեսնում եք…՝ Նա խաղ է -անում> դերա– սանությո*հ է անում։

Դէոասանությունը գեղեցիկ է բեմի վրա, ուր խաղում են, բայց նա գարշելի է կ|անքի մեջ, ուր ապրում են։

դոտ համար կ բեմի վրա խաղացողները շնորհքով մարդիկ են, իսկ կյանքում խաղացողները՝ ցածերն ու կեղծավորները։