Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/61

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


էր, թե սոված էր, իհարկե, վեցերորդի Ակ՛ մնում՛ ՚ էր եզրակացնել, որ այդ բոլորից նա մեռավ… ՚ ՚

Ապա լալկանության ու հառաչանքի ողորմուկ ձայնը, սովամահի ու մերկության ողբը տարածեցին ամբողջ գրականության վրա. էլ ապրողների «թշվառ վիճակը», էլ մեռածների «դողդողա* ցող ուրվականները»… այնտեղից էլ մամուլի մեջ. «երկու կոպեկը» ձեռքին Րաֆֆին, անկոպեկ Արծրունին…

Ընչի նման է այտ այս խեղճ ու անճարակ աղմուկը, որ սւմեն անգամ բարձրանում է այս կամ այն գրական մարդու դագաղի վրա––֊ այսքան սուտ և այսքան տգեղ ու վիրավորական միան–*՛ (Հա՛մայն։ ՜ ՚

Ես ճանաչում եմ գրեթե բոլոր հայ գրողներին։ Նրանք ընդ–1– ծանրապես, ոչ թե մերկ ու սոված չեն լինում, այ| մինչև անգամ վատ չեն ապրում։ Այո՛, նեղություններ են քաշում։ < 1

Թայց ո՛՛վ չի նեղություն քաշում իր մասնավոր կյանքում։ Զարմանալի կամ զարհուրելի ի՛՛նչ կա այստեղ։

Ահա ե Պռոշյանցը։ Մեռավ։ Ո՞վ է ասում, թե նա քաղցած էր կամ մերկ։ Ով որ էլ լինի– սուտ է ասում։ Իսկ խ եղել է"՛ ՜ախ կամ այն պաշտոնին– ինչ կա արտասվելի։ Եղել է թեմական տեսուչ, ուսուցիչ, լուսանկարիչ, վերջապես ամենասոսկալին, մի քանի օրով, ի միջի էսյլոց, ածուխի առուտուր Է սկսել և* տեսեք Է օգուտ չի անում, թողել Է։ Այդ հո չի նշանակ ի լ, թե նա սոված Էր կամ տկլոր։ Ուրեմն դուք ինչ կարծիք ունեք Էն մարդկանց վրա, որոնք մի որևէ պաշտոն ունեն կամ մի առուտուր են անում։ Ամենավատ դեպքում Պռոշյանցն էլ կամեցել է առուտուր անի։ Ի՞նչ անենք։ Նույնիսկ էն ժամանակ էլ, երբ և՛ Ներսիպտն դպրոցում ուսուցիչ էր, ե՛ թոշակ ուներ, և՛ հոբելյանից ստացած հազարներն էին ձեռքին, նա մի երկու առուտուր փորձեց ու վնասվեց, թողեց։ Այդ մի՛՛թե կնշանակի, թե նա թշվառ էր, մերկ ու քաղցած։ Ո՛չ, միայն մի ձեռնարկություն սխալ ու ձախորդ։

Ո՛չ, սոված ու մերկ չեն հայ գրողները։ Եթե այդպես եք կար– ծւււմ, կարող եք հանգիստ լինել։ Դժբախտությունն այդ չի, այլ տյն, որ գրականությունը ապրուստ չի տալիս գրողին, ինչպես մի երկուսն էլ, ի միջի այլոց, նկատեցին իրենք ճառերում, և գրողը

51