Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/73

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


թշնամի Դ|աււէ|ւ|ա^ էավ|«աակ§ա& ոխերիմ

Դրաւ1|քանէ ամեն բարի աշխատանք ուրացող, ամեն ազնիվ տ գեղեցիկ, գործի չարախտս ու չարակամ Դք տմբյա6ա և, ավա՜% էսն~ վերջ, անմահ Դրամբյան։

Ցավում ու գովտմ եք մեռելներին։ Վաղն Էլ„ անկասկած» կգովեք 1ւ ինձ. ինձ, ոբից, էսօր, հորդորում եք մանուկ սերունդին— երես դարձնի։ Կգովեի Բայց գիտե՞ք,, թե Տեր գովասանքը ձեր ^ւՓւ#ս!կ?Ի8 ինչքան ավելի ծանր է տ գարշելի, ինչպես ե զզվելի է ձեզ հետ վիճելը*

Եվ էս պատասխանը գրելուց առաջ ես վաթանքի մե& էի.— լռեմ աւ բանագողությանն ընդունեմ ինձ վրաէ թե՞ պատասխան տամ սրան, երկուսից ո՛րն է ավելի տգեղ ու ա^ա^աՓսբեր։ Եվ, անշուշտ, ձեզ հետ վեճի բոնվե|ը շատ ավելի տգեղ է ո& անպատվաբեր, բայց պատասխանեցի, որովհետև, ինչպես արդեն ասել եմ, գուք մեր կյանքում, դժբախտաբար, «սովորական երեու|թ» եք, թեե միաժամանակ միանգամայն ոչնչություն;

ԹՅՈ1>№1?0.ա1՝ԹՅԱ% «1№Թ» ՄԵՋ

©ուլավերցի իմ մի բարեկամը մի ան%ամ ին& ՏետԱլալ պատմությունն արավ,

— Բենբութովի կովի տարին1 Վարս տանող տապական ճանապարհը մեր գյուղովն էր անցկենտմ։ Զորանոց չկա՛ք* ե մեր քուղում գիշերող զորքը բաժանում էին գյտղի վրա, ամեԹ մի տան մի կամ մի քանի զինվոր էին տալի պահելու։

Երեխա էի։ Մի իրիկուն մեծ ախպե$ս նտնդիցն եկավ, կրկենի արավ (բաղարջ), գցեց կրակլս Կրակի չորս կողմը կտրած նստե| ենք, սպասում ենք կրկենու^ մին է| տեսթան» մի #^*վոր

բերեց, թե գիշերը պետք Է պահեք։ Ինչ ասել գուզի, շատ սիրով ընդունեցինք, շոր գցեցինք տակը, կրակի մի կողմն Է| նա նստեց։ Դե լեզու չգիտենք, բան չգիտենք։ Հիմի հերս չիբուխ Է քաշում, մերոնք Է1 ԳԲ™& ե6 անում, թե ինչպես ոոան եկա^է &ր երկիրւ խաղաղության գցե§* ու օրհնում են ոոտի% տաս թագավորի թախաը^ ւտւս սա|դաթիՕ…