Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/74

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


՝ Հ՛ենք 1էս ծա4ա&ակ$լ աա^թպխԱ տե^ցք վեր կտքավ, Է€ %ող«* մից ՚կաակլյգեԱ^ վեր կադավ ֆերեք, որ -գ§ի կրակին, թաղաէ կրկենու ■վքտտ ֊.,.,.,.,..

Սփւպե|ա վյւտ թասվ կասկ«տենք|| Էն՛ կողմը հրեց, - աղաղա* կելոփ

՜ <— ՚էքձրա՚տ» կրկենի", կրկենի՜.*. Զինվպւնք ի Տարկետ բան չհասկացավ, նեղացավ, մի քանի խոսք փնթփնթաք* Էն կ մենք չհասկացանք, ու կրկին կասկարեն– քը բերեց դեպի կրակյս Ախպերս դարձյալ հրեց դենը։ Նա քանի բերեց %րա^ւնք սա հրե§ դենըք Ա սրանց մեջ սկսվեց մի լոտ. կը– ոիվ։ Հասավ Էնտե% որ բոթեցին ա սկսեցին իրար ՛քաշքշել։ Բւայ Էդ միջոցին կաոռղ Էր կրկենին այրվել, ու մենք հանեցինք մոխրի տակից։ Զինվորն Էս որ տեսավ, «ա՜…» բացականչեց ու հանգստացավ^ սվսպորս օձիքը թողեց, իր տեղը նստեց։ Նորից կրակն իրար արինք, նա Էլ իր «կասղոլը» գոեց վրեն, մենք Էլ, ինչով կարող Էինք պատվեցինք։ Թյուրիմացությունը դարս եկավ մւվսրի տակից, կռիվը վերշացավ սիրով, ու սիրով Էլ առավոտդ բաժանվեցինքք օրհնանքով ճանապարհ դրինք դեպի կռվի դաշտը։

Այժմ ամեն անգամ, երբ խոսք Է լինում մեր «սեպարատիզմի» մասին ու քաշքշում նն մեզ զանազան լրագիրներում, հրապարակներում, կամ ւսմեն անգամ երբ ժողովուրդները, կամ ավելի ճիշտը, Կողովուրդների անունով խոսողները իրար օձիք են բսնում ա ատելությունը բորբոքում մարդկանց սրտերում–միտս Է գալի Էս կրկենու պատմությունը ու մտածում եմ. անկարելի բան Է, որ Էս մարդիկը Էսքան վատ ու չար լինին, անշուշտ սրանք ինչ որ ասում են, Էնպես Էլ կարծում են ե թյուրիմացության մեջ են։ Մանավանդ հաճախ պարզ տեսնում եք, որ, հիրավի, վատ մարդ չի իսկի։

Իհարկե, գպաթքան ունին տարաձայնության ե իրական պատճառներ, բայց 1տբ ՛՜մոտիկ ծանոթանում եք գործերին Ու հանգտ^ մանքների խորն եք նայամ, աՓաշկարա տեսնում եք, որ դժբախտանան գյխավոր պատճառը թյուրիմացությունն Է, իրար չճանա– չելն ոն իրտքւ ֊;չ1տսկանտ|ն Է։ .= ■ :

❁տպփմա§ոպթթ^պւէ անգիտու^ւնը, անծա!աթութ^ւնը ՝ մի

71