Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/78

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


էր աոնել։ Եվ եթե ամեն անգամ ամեն մեկի հոբելյանին Яшфмр» վեիճ in ճաոեին, թե դա ես որ կաս հ քեզանով է up մենք կանք, քեզանից է սկսվում ամեն բան ե էրսնտզաՏ համեստ ՛հաց ուտող՞ ձերի մեծ m հանճար հոչակեին ա՛շխար հքովը մին, երևակայո՞ւմ եք, թե ի՛նչ ո՚պակապ մասխարության էր լինելու։

Նրանք էլ են «հոբելյաններ տոնում, բա§ց ամեն մեկին իրէն ջոջանում։ Մին էլ կարդում եք լրագիրնելտւմ, թե էս ինչ գրական, հասարակական կամ քաղաքական գործչի հոբելյանը տոնել են էս ինչ շրջանում։ Ուրիշ բան է, եթե նա կունենա էն ֊տեսակ մի մեծություն, օրինակ մի Տպստոյ, որի գլուխը երեամ է ամեն աշխարհից, որի հոբելյանն Էլ տոներս կթե խնդիր |ինիէ, па^ЬИшв Էլ, չեն կարոդ պարտակել մի որեԷ շրջանում, ե վերջապես ճյւան կարող էր, այո՛, համայն лпш ազգը գալ պսակելու աշխարքի աոջե ա աշխաիհքի հետ ե ասել՝ քեզ պսակելով պսակում եմ ինձ՝ ոուս ազդի ամբողջությունը, քեզ տոնելով՝ ռուսական հոգուք աստղկան քհստէարի հաղթանակն եմ տոՍամ։

  1. ողովուրդը եթե չի հասկանում, հասկացողները էնքան խղճմտանք պետք է ունենան, որ նրա անհսակացողութշո?цц ի չա– ТО 1Դ**բծ ա!*են ու նրա տգետ գլուխը ՛դարձնեն պատվանդան ի– пШ§ Սամար արէո%ստակա€ բարձրություններ ստեղծելու ե տխուր շփոթության՝ արծնավորի ա անարժանի, գեղեցկի ու տՓ®ֆք քավի ա վտտի։

©ատ է տգ1ւղ։ օրինակ տո!նենք ւպւի^ներքւց։

Անցյալները խոսեցինք Էն մասին, թե մեր հարեան ժողովուրդները մեզ չեն ճանաչում, մենք Էլ նրանց ու հաճախ ընկճում ե% ցավալի թյարիմացութտւննելՓ մեջ <«Հորիզոէ» № 40)ն

Թայց կտ ՛ցտվի ավելի մեծը, ավելի ամոթալի մի դրություն։ Մենք մեզ Էլ չենք ճանաչում։

Երկիր ունենք—չենք ճանաչում, պատմություն ունենք—չենք ճանաչում, ժողովուրդ ա1ե%~~քենք iMOu^ini, գրականություն ունենք–չենք ätttfetfetiiff, ;ւեզու пШйщ—^^ф իմանում

Ш