Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/81

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


կրթված տուն ենք մտնում, ներողություն են խնդրում, որ հայ&րեն

չգիտեն, կամ թե չէ ամենալավ դեպքում, եթե գիտեն, շարունակ լսում եք «նրա մոտ Տայն չկա,., հրացանից արձակեցին..* 2եգ կարելի* է ուտեի., (Вам можно кушать?)» т նման մարգարիտներ։

էսպես է դրությունը, ե եթե ճշմարիտ էսպես է, սրանից հետո էլ ինչ ուղիղ ճանապարհի կարող է լի նեյ էս դրության մեջ գտնվող ժողովուրդը, ինչ արժանապատվության գգացմանք կարող է ունենայ ե ինչ հարգանք հենց դեպի իրեն։ Եվ ինչպես կարող է պատահել, որ մեգ սիրեն ա նարգեն օտարները, երբ պարգ տեսնում են, որ մենք որպես աոանձին ժողովուրդ չունենք ինքնուրույն պատկեր т բովանդակություն և հանդիսանամ ենք միմիայն իր աղավաղումը։ ՚ :.՛..•