Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/94

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


i4ftijU|iti1{ ձսփտրտոթյան m հալածանքի i11i^r մի;ա bfitjnnf lit ftjrtifln ինքնուրույն կերպարանքով, ուօով h( շնորհքով։ Լէ|ս{նս Mi U մարդկային ցեղերը։ Պատմությունը ՛ցեղեր Է հիշւա^ ււէ» խ խ1ւ| ա հշանսւվոր ե՛ն եղել, քանի որ անեցել են քաղաքական իսբնուրայն իշխանություն, զենքի զոռ ու ֆիվիկական ուժ. հե£ց որ կորցրել են քաղաքական անկա՛խությ՛ունը, հետզհետե հալվէ| են (հւղովուրդների մեջ ու կորել։ Ցեղեր Էլ կան. որ քաղաքականէ անկախ կյանքը կորցնելուց հետո Էլ կարողացել են պահել §h րենց. ազգային կերպարանքը երկար դարերի ընթացքում, ամԱԱ աեստկ հալածանքների տակ։ Իհարկե, ծանր Է եղել միշտ Էս մտ– րաոումը ե բարոյական ու ֆիզիկական կորուստները անվերք, 1»այց այնուամենայնիվ նրանք £են կորել ու կան։ Էդ ժողովուրգ– ներից մինն Է անշուշտ մեր դժբախտ ցեղը, որ քաղաքականորեն անկս1խ չի եղել գիեթե եթբեք, որ իր գոյության տարիներից ա– վեքի շատ կարող Է կոտորքներ համարել, և սակայն Էսօր էւ տակավին կա իր լավ թե վատ՝ ազգային կյանքով ու կերպարանքով։

Գիտությունը, լոատվպտւթյտԱը մարդկային կյանքի պատմության շատ մութ տեղերի հետ միասին լույս կձգի ե մեր անձկացած երկար ու դՏար ՛ճամփի ՝է||1տ"մինչե նրա սկիզբը, պւ ինչքան թանկ Է մեզ ՝«տմար, Էնքան կ վեր է մեր ուժերից։ Puq§ մեր ուժերից վեր հո չի Փայել, ^ննել, ճանաչել մեր երեկն ու ՚Էււ– օրը։

Էսքան փորձություն ա ?տա1ւտպս1Թք ունեցած մի ժողովըթ– դի անվայել Է անգիտանալ իր կյանքը ու ծփալ, տարուբերեք ժամանակի ալեկոծության քմահաճույքին անձնատուր։ Եթե էյդ դրությունը հասկանալի "Է 1խավար բազմության էամար, ներեքի չի ինտելիգենցիային, որ ինչքան Էլ ընդհանուր առումով խորթ լինի Էս ՛ժողովրդին իր «էԽգով ու կենցաղով, տյնուամենտյնիվ իր մեջ պետք Է ոէա՛նա և ՚ոէնի մարդիկ, որոնք ապրում են ՛Էդ ժողովրդի կյանքն ու պատմությունը։ ՚Ղղանք առաջ պետք Է անցնեն, որոնեն, ցտյց տան, թե ոլքն է Էս ժողովրդի ճանապարհը։

Մեզանում, հիրավի, ճաէւապարհանր կան որոշած, բայ§ դրանք Էս կամ Էն կդւսանգությանն են ՛կամ լրագրինը։ Ամեն

"Ց՜յ