իր հուշերում այս ոտանավորի գրության ժամանակը ետ է տանում 14 օրով։ «Հիշում եմ,— գրում է նա,— իմ երեկոյին՝ 1919 թ. ապրիլի 2-ին, նա մի պոեմ կարդաց, որն ամբողջովին նվիրված էր Վրաստանին և վրաց բանաստեղծներին» (ԹԺՀ, էջ 729)։ Անշուշտ, Տաբիձեի խոսքը հենց այս բանաստեղծության մասին է։ Մյուս կողմից, դժվար թե վրաց բանաստեղծը շփոթեր իր մեծարման երեկոյի օրը։ Այստեղից կարելի է ենթադրել, որ ոտանավորի առաջին գրառումը եղել է դեռևս ապրիլի 2-ին, իսկ մեզ հասած ինքնագիրը, որն, ի դեպ, մաքուր արտագրված է, պահպանել է վերջնական մշակման թվագրությունը։
ԳԱԹ Թֆ № 83 պահվում է ինքնագրի լուսապատճենը։
Առաջին անգամ տպագրվել է ռուսերեն, Ս. Գորոդեցկու թարգմանությամբ՝ «Джейран» ժողովածուի մեջ, 1919, էջ 3—6:
Հայերեն առաջին անգամ տպագրվել է Պր, 1929, № 134, վրաց բանաստեղծ Ի. Գրիշաշվիլու հետևյալ ծանոթությամբ. «Հովհ. Թումանյանի «Նվեր Վրաստանի բանաստեղծներին» այս բանաստեղծությունը թարգմանվել է վրացերեն և տպվել ի շարս Թումանյանի ուրիշ գործերի («Անուշ», «Մի կաթիլ մեղրը», «Գիքոր» և այլն) 1924 թվին։ Հայերեն դեռ լույս չի տեսել... Տեսնելով մեծ պոետի իդեաների կենսագործումը, անդրկովկասյան ժողովուրդների կուլտուրական կապի ստեղծումը, անհրաժեշտ եմ համարում տպագրության տալ այս բանաստեղծությունը»։
Այնուհետև տպագրվել է ԵԺ I, 196—197։
Տպագրվում է ինքնագրի լուսապատճենից։
1920
«ԶԸՎԱՐԹ ԵՐԱՄՈՎ ԴՈՒՔ ԵԿԱՔ ԻՆՁ ՄՈՏ...»
(էջ 306, 489)
Գրված է 1920 թ.:
ԹԸԱ պահվում է հեղինակի դուստր Թամարի ալբոմը և դրա մեջ՝ ինքնագիրը։ ԳԱԹ Թֆ № 86 պահվում է մեկ այլ սևագիր-ինքնագիր։
Առաջին անգամ տպագրվել է «Նորք», 1924, № 4, էջ 63, այնուհետև ԵԺ I, 548։
Տպագրվում է Ա ինքնագրից։
ՏԻԵԶԵՐՔԻ ԸՆԹԵՐՑՈՒՄԸ
(«Որ հայացք ես ինձ տըվել վերամբարձ...»)
(էջ 307, 490)
Գրության թվականն ստույգ հայտնի չէ։ Ձեռագրից կարելի է ենթադրել, որ գրված է 1919—1920 թթ.։