Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/274

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մահն ու մեռելը չէր էլ հասկանում։
Երեխանց տերերն եկան, կիտվեցին
Լացով ու թացով,[1]
Կոծով, ցելօրով < ? >
150 Ձենով Օհանի դուռը կըտրեցին․
— Տո՛, Ձենով Օհան, [(ասին)] մենք էսքան տարվան
Աղ ու հացակեր ընկեր-հարևան,
Դու մեր երեխեք [ի՞նչ] (հե՞ր) ես կոտորում,[2]
Մեր տունը քանդում, մեր ծուխը կըտրում.
Թե կուզես, ախպեր, թողնենք տեղ ու տուն,
Սասմա քաղաքից կորչենք դատարկուն,
Թե չէ՝ վե՞ր կառնի աստված էս բանը։
— Ի՞նչ անեմ, ախպեր, ասավ Օհանը
[Ծախու չի— ծախեմ, շուն չի— ըսպանեմ.[3]
160 Ես էլ ձեզնից մինն– ասեք ի՞նչ անեմ]․․․
— Ի՞նչ պետք է անես, կարգիր մի բանի,
Գընա քեզ համար աշխատանք անի,
[էնքան բանացրու, [տուր] ջանը քամի,
Որ չըկարենա մածունը ծամի․․․
Տարին տասներկու ամիս հանդերում,
Սարում ու ձորում, քարում, անտառում
Թող քարշ գա մենակ ու էնքան կենա,
Որ ծուխ տեսնելիս իր խելքը գընա։
Թե չէ բերել ես պարապ նըստեցրել,[4]
            170 Վիզը հաստացրել,
Գազան ես շինել ու գըցել աշխարհ․․․[5]
— Ի՞նչ անեմ, ասավ Օհանը անճար.
Ինչ գործ ունեմ ես, ինչ գործի դընեմ.

  1. 148—149 Լացով ու կոծով,
    Թուքով, ցելօրով <?>
  2. 153 Դու մեր երեխեք ի՞նչ ես կոտորում,
  3. 159 Ապրանք չի— ծախեմ, շուն չի— ըսպանեմ.
  4. 169 Թե չէ բերել ես պարապ նստացրել,
  5. 171 Բուղա ես շինել ու գըցել [քաղաք]․․․