Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/352

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


338 ա Որ անհաս ու մեծ աշխարքին իր ափերն է լոկ տեսնում,
 բ Որ անհասու մեծ աշխարքին իր ափերն է լոկ ճանաչում,
337—341 Իսկ դու ահեղ քո բարձունքից ողջ տեսնում ես ու քննում։
 Լսի՛ր, պապի, խոնարհիր քո բարձր գլուխն ամպերից,
 Բաց արա քո իմաստուն լեզուն, պատասխան տուր ինձ․
 Ո՞րն է ճամփան, որ տանում < է > այն աշխարհը երջանիկ,
 ա Ուր երգում է հազ<արան> խաս բյուլբյուլը
 բ Ուր հազ<արան> խաս բյուլբյուլը երգ է ասում < ․ ․ ․
342 Եվ վարդի [փնջեր] էր թափում իր երգի հետ,
345—346 Նայիր վերև, խիզախ տըղա, այն ճամփեն ես դու փընտրում,
 Նեղ, քարքարոտ այն շավիղը, որ թաքչում է ամպերում․
348 Ետ գալ չըկա էլ նըրան.

347—348 տողերի փոխարեն, ձախ լուսանցքում՝

 Անդարձ է աշխարքում ամեն բան,
 Ինչ որ գնաց էլ ետ չի գալ հավիտյան,
352 Անտակ ձորեր, որ նայելիս մարդու աչք է սևանում,
354 Ամեն քայլում դև ու հըրեշ, ամեն քայլում փոթորիկ․․․
357—358 Սով, նեղություն չեմ հասկանում, չեմ էլ հոգում այդ մասին,
 Ո՞ւմ է պակսել մի կըտոր հաց այս աշխարքի երեսին․
360—362 Եվ այն աշխարքն այնպես հեշտին և այն հավքը այնպես մո՛տ․․․
 — Ո՛վ հավիտյան կույր մոլորված ու միշտ խաբված դուք մարդիկ։