Այս էջը հաստատված է
| Ինչպես սկսեցին, վերջացրին այնպես, | |
| 31—33 | Մեկը կըրակում, երկուսը կըռվում |
| Կնքեցին իրանց հավատն արյունով, | |
| Իրանց հոր նման մեռան անկոտրում | |
| 37 | Հաշմացած բեկորս մեր անբախտ տոհմի, |
| 41—43 | Թույլ երևում են շողովը տըժգույն, |
| Որը կարծես թե ճամփան մոլորել, | |
| Պատի ճեղքիցը պատահմամբ ընկել, | |
| 51 | Եվ չեն ջնջվելու նրանց հետքերը, |
| 53 | Որ անսովոր է աչքերիս համար, |
| 57—58 | Թողեցի նրանց դանդաղ հաշիվը |
| Այն օրից, երբ որ եղբայրս վերջին | |
| 59-60 տողերի միջև՝ | |
| Եվ նորա կողքին ես էլ կենդանի | |
| Կիսամեռ ընկած չարչարվում էի։ | |
| 63 | Ոչ իրար երես մըթնումը տեսնել, |
| 67 | Ձեռքերով հեռու, սըրտերով կըպած, |
| 69 | Որ մեկզմեկի ձայն իմանում էինք. |
| 70—71 | էլ ուրիշ այնտեղ մեզ վայելք չըկար, |
| Եվ մեկըս մյուսին դարձանք մըխիթար | |
| 74 | Սրանք էլ սակայն սառեցան վերջում. |
| 76—77 | Այն արձագանքն էր բանտի քարերի, |
| Մի խռպոտ հնչյուն, ոչ ազատ ու լի։ | |
| 77 տողից հետո՝ | |
| Գուցե ցնորք է, բայց իմ ականջին | |
| Հենց այնուհետև օտար հընչեցին։ | |
| IV գլխի սկզբում՝ | |
| Մեր մեջ երեքից մեծը ես էի. | |
| Ես պետք է նրանց խըրախուսեի։ — | |
| Սիրտ էի տալիս, հուսով պահպանում, | |
| Եվ ամեն մեկն էլ որքան կարենում | |
| Ինձ պես էր անում։ | |
| 78 | Կըրտսերը, որին հայրըս սիրում էր, |
| 80 | Եվ աչքերն— ինչպես կապույտը երկնի, |
