Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/505

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Դեռ օդը հատավ, լույսը պակասեց,
Եվ մըթությանը հետո խորթացա։
Ոչի՜նչ զգացում, ոչ միտք ունեի.
167 և 168 տողերը շրջված են։
168—169 Քարերի միջին կանգնած քար էի։
Իբրև մի լերկ ժայռ գագաթը միգում։
172 Ոչ էլ իմ բանտի նսեմ լույսը կար,
178 Լռությո՜ւն կատարյալ և կանգնած օդում
181 Անշարժ ու համըր, խավար և անհուն..․
183—187 Այդ մի գեղեցիկ թռչնակի երգ էր։
Նա մերթ լռում էր, մերթ նորից երգում.
Այնքան քնքույշ երգ մարդ չի լսել դեռ։
Եվ մինչ ականջըս լսում էր երգչին
Ուրախ զարմանքով աչքերս լցվեցին,
189 Թշվառությունս— ընկերս բանտում։
198 Նստած էր թռչնակն ուրախ և անփույթ.
201—208 Դայլայլում էր նա,
Եվ ինձ էր ասում կարծես բոլորը,
Եվ ոչ մի անգամ մինչև այն օրը
Նորա նմանը տեսած չէի ես,
Ոչ էլ կըտեսնեմ.— նա էլ էր կարծես
Ինձ նման մենակ, զրկված ընկերից,
Բայց իմ կիսի չափ չէր զգում կսկիծ։
Նորա համար էր նա եկել մենակ,
210—211 Եվ գեղգեղելով մութ բանտիս ծայրից
Կենդանացնում էր իմ սիրտը նորից։
214 Թե յուր վանդակից հենց նոր ազատվել —
216—217 Չըգիտեմ,— բայց թե քաշած գերություն,
Քեզ չէի ցանկալ նույնը, իմ թռչուն։
220—221 Այս միտքը այնժամ, թող ներե Աստված,
Ինձ տվեց անչափ և հրճվանք և լաց.—
226—227 Մի՞թե եղբայրըս կըթռչեր այնպես
Եվ ինձ կըթողներ մենակ նորից նոր,
229 Ինչպես երկնքում մի ամպի կըտոր,