Այս էջը հաստատված է
| Դեռ օդը հատավ, լույսը պակասեց, | |
| Եվ մըթությանը հետո խորթացա։ | |
| Ոչի՜նչ զգացում, ոչ միտք ունեի. | |
| 167 և 168 տողերը շրջված են։ | |
| 168—169 | Քարերի միջին կանգնած քար էի։ |
| Իբրև մի լերկ ժայռ գագաթը միգում։ | |
| 172 | Ոչ էլ իմ բանտի նսեմ լույսը կար, |
| 178 | Լռությո՜ւն կատարյալ և կանգնած օդում |
| 181 | Անշարժ ու համըր, խավար և անհուն..․ |
| 183—187 | Այդ մի գեղեցիկ թռչնակի երգ էր։ |
| Նա մերթ լռում էր, մերթ նորից երգում. | |
| Այնքան քնքույշ երգ մարդ չի լսել դեռ։ | |
| Եվ մինչ ականջըս լսում էր երգչին | |
| Ուրախ զարմանքով աչքերս լցվեցին, | |
| 189 | Թշվառությունս— ընկերս բանտում։ |
| 198 | Նստած էր թռչնակն ուրախ և անփույթ. |
| 201—208 | Դայլայլում էր նա, |
| Եվ ինձ էր ասում կարծես բոլորը, | |
| Եվ ոչ մի անգամ մինչև այն օրը | |
| Նորա նմանը տեսած չէի ես, | |
| Ոչ էլ կըտեսնեմ.— նա էլ էր կարծես | |
| Ինձ նման մենակ, զրկված ընկերից, | |
| Բայց իմ կիսի չափ չէր զգում կսկիծ։ | |
| Նորա համար էր նա եկել մենակ, | |
| 210—211 | Եվ գեղգեղելով մութ բանտիս ծայրից |
| Կենդանացնում էր իմ սիրտը նորից։ | |
| 214 | Թե յուր վանդակից հենց նոր ազատվել — |
| 216—217 | Չըգիտեմ,— բայց թե քաշած գերություն, |
| Քեզ չէի ցանկալ նույնը, իմ թռչուն։ | |
| 220—221 | Այս միտքը այնժամ, թող ներե Աստված, |
| Ինձ տվեց անչափ և հրճվանք և լաց.— | |
| 226—227 | Մի՞թե եղբայրըս կըթռչեր այնպես |
| Եվ ինձ կըթողներ մենակ նորից նոր, | |
| 229 | Ինչպես երկնքում մի ամպի կըտոր, |
