Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ5.djvu/527

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


 Նստած են տանըցիք, խոսում են, որ պետք է իրենց տղան բերի յուր ընկերին, որ գործի է, կառավարիչ և այլն։ Այժմ գյուղատնտեսական զրույցներ է լսում, ուզում է գնա գյուղը գործելու։ Մայրը ցանկություն է հայտնում աղջկա հետ ամուսնացնելու, եթե նա կամենում էր։ Գալիս է, այնտեղ, երբ խոսք է ընկնում հոր հետ.

– Ես չեմ հասկանում այն մարդկանց, որ իրենց գործը թողած <․․․>:

Խնդրում է հոր հետ չխոսի ընդդիմախոսներից. այսպես չէ, այնպես– որ չխանգարվի և մնա բոլորովին մենակ։


ԽԱՎԱՐԻ ՄԵՋ

Գյուղական դատարանի շինության աrա5։ Հեռու լեռներ և այլն։ Բաց օդում։

– Մարդին տնաքանդ են արել, 80 փեթակը կրակել են, ձորը լցրել։

– Դրա կրակողի տունն աստծո կրակն ընկնի (ամեն– աստծու կրակն ընկնի)։

ՄՅՈՒՍԸ.– Տղե՛րք, իմանաս ո՞վ ա, գնաս տունն ու տեղը բրիշակ անես, հենց էսենց հավաքված։

– Ո՞ւր ա։

ԱՄԲՈԽԸ.– Գնանք։

– Ասում ենք ու անում չենք, որ մինին անենք, մեկելն էլ կխրատվի։

– Խեղճ Սհակ[1]:

– Տղե'րք, էսօր տեսա, ոնց որ գիժ ըլի, մարդ ճանաչելուց ընկել ա։

– Տղե'րք, պետք է oգնենք, տըմազլուղ տանք։

– Ես կտամ։

– Ես էլ կտամ։

ՄԻՆԸ.– Այ տա, կուզեմ։

– Ով կըլի արած, ով չի ըլիլ։

  1. [<1 անընթ.>]