Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ8.djvu/167

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


չոր [ու] այրված անապատներով միշտ մնացել է մեծ աշխարհակալների ու լուսավորությունների ճանապարհներից դուրս, մի կողմ։ Եվ անծանոթ է նա կլասիկ պատմիչներին, [Հին] պատմությունը չգիտե արաբ ժողովրդի ծնունդը։ Նա իր (ներքին մասերում) ոչ գետ ունի, ոչ լիճ։ Ավազաններ է շինում անձրևաջուրը հավաքելու և (ջրրհորներ են փորում)։

Նրա անապատները գալիս, հյուսիսում հասնում են Եփրատի ճոխ՝ հովիտները...

Եվ ամեն անգամ, երբ իր երկիրը նեղ է եկել կամ իր ու իր հոտերի կերակուրն է պակասել, հովիվ արաբն էլ կամաց շարժվել է դուրս՝ դեպի հարևան երկիրները, [նկատի առ<նելով>] ուր առատ արոտներ է գտել իր սոված հոտերի համար ու շեն քաղաքնեը՝ իր [ընչաքաղցության] ագահության ու թալանի համար։

Ուտելիք ու թալան — էն գլխից։ Եվ նա մի քանի անգամ իր խանձված արգանդից մարդահեղեղ է դուրս [հոսել] վիժել դեպի չորս կողմը, մանավանդ դեպի հյուսիս, դեպի Եփրատի ու Տիգրիսի հովիտները։

ժամանակի րնթացքում էս գաղթականությունները հաստատվելով ու բազմանալով հարևան երկիրներում, Հետագայում, 7-րդ դարում, սաստիկ հեշտացրին ու օգնեցին արաբական

Всеобщая история, т. первый 19