Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ8.djvu/91

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


բերում) զարմանալի է, տարօրինակ է, մեզ համար ամեն բան նոր է»։

Անցյալ դարի առաջիս քառորդին ռուսահայերն ունեին արդեն երեք ուսումնարան՝ Աղաբաբյան, Լազարյան և ներսիսյան։

58 թ. Հյուսիսափ <այլ> (այսուհետև և այլն) աշխ<արհաբաի> և գրաբ <արբ> կռիվր։

նրա գրողներբ. նալբ<ա՛նդյան>, Ս. Շահազիզ, Րաֆֆի։ Ալդ ժամանակ և Գամառ-Քաթիպա.

Աշխ<արհաբարի> հաղթ <անակը> բարբառների իշխանությունը.

արևմտյան և արևելյան բարբառներ

Հալածանքի և պանդխտության դրականությունը: Հին, Ժողովրդ<ական>.

Ափսոս քեղ, հայոց խ<եղճիկ> ժողովուրդ։

Կռունկ, ուստի կուգաս։

Կիկո՚ն ի Գասմ բաշա.«Տաղեր ու խաղեր». 116. Բայց չի կարող գալ։Վերադարձ չկա հայ պան՝դուխտին)։ ընդհակառակը—ամեն տարի իհենց որ գարունը գալիս է, ու ճամփեքը բացվում] տեսնում ես, ինչպես ժողովրրդի երգն է ասում.

Անցավ ձմեռ, եկավ գարուն,
ճամփա բացվեց դաբիրներուն2։


Եվ պանդուխտներբ շարան-շարան ձգվեցին դեպի օտար երկիրն- եր։

Վերադարձ չկա. և ահա մնում է պանդխտության մեջ հուսակտուր ողբալ ընկերների հետ։

Թող, ախպեր, թող (180. «Քնար»)3

Մի ժողովուրդ միշտ հալածված իր բնիկ երկրում, պանդխտությա ճանապարհին ու պանդխտության մեջ։

87