Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 1 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 1).djvu/139

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Անողորմ աշխարհ ո՛չ կարաց զքո
Հանել ի կատար, իղձ, կենար շրջան.
30 Այլ ցաւե՞ս առ այս, թողուլ զտունն սգոյ,
Որ չումէք գթայ տալ գայս վէր անբուժան։

Ի խաղա ղութիւն ե՛րթ ամուր յուսով,
Ո՛չ այս բուռն հողոյ է բաժին մարդկան,
Որ զիւր նմանատիպ ղարդարեաց հոգւով,
Տանի զքեզ առնել մասնակից ինքեան։

Երազք քո անցին, ուր երևակայն
Փաղաքշէր զքեզ բիւրս-կերպ հրաշիւք,
Այժմ բացցի քեզ այլ չքնաղ տեսարան
Լի սքանչելեօք այլ՝ մեղ գաղտնածածուկ։

40 Կրկին տեսութիւն յայն խումբ անճառից,
Կրկին կապեսցէ զմեզ անդ անբաժան
Յայնկոյս աստեղաց ձեռն և լանջակից
Խրախասցուք երբեմն ընդ քեզ յաւիտեան։

Սոսկալի նոցա միայն է տապան,
Որք դեռ կենդանի են տիպ մեռելոց
Այլ առաքինեաց նա հիշատակ արձան
Պաշտպան նշխարաց ի մայրենի ծոցն։

Ե՞րբ այն արշալոյս բացցի ի բարձանց,
Ուր սիրակարոտ քո սերտ բարեկամ
50 Խնդացեալ ի դէմս քո քաղցր ահայեաց
Փարեսցի զբև ջերմին միւս անգամ։