Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 1 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 1).djvu/220

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


ԿԱՐՕՏՈՒԹԻՒՆ ԱՌ ՍԻՐԵԼԻՆ


1



1 Վառեալ ի սէր քոյ այրիմ, բորբոքիմ.
Թխպամած թառաչ ի մաշեալ սիրտ իմ
Դիզացեալ՝ ցնդին ընդ օդս՝ հողմավար,
Այլ հոգիս՝ ա՞խ մնայ միշտ անշէջ, միշտ վառ։

Յիշել քեզ բանիւ, զոր զգամս ցաւօք,
Ե՞րբ իմ լեզու՝ ո՞հ՝, բաւէ՝ հրաբորբոք.
Քեզ սիրտ իմ զանբոյժ կամէի բանալ.
Զքոյն գբաւել, զիմն աստ Քեզ զոհ տալ։

Կամիս, քեզ իմ կեանք պատրաստ են ի մահ,
10 Չի՛ք ինչ որ ի սփոփ տայցէ ինձ աշխարհ.
Ա՛ռ դու զիմն շուտով, ա՛ռ, թո՛ղ, ես կորայց,
Միայն քո շունչ ինձ լիցի դեղ կենաց:

Ի մութս զիջեցին դիմեմ ի խոր ձորն.
Զիս շրջապատեն լերինք խորդադէմք.
Աղբիւրք խոխոջան ի ձայն տխրալուր,
Վկայք արտասուացս, զորս ամփոփեն վէմք.
Ընդ քե՛զ յայս ատեան, ի ժամ լռութեան,
Ընդ քեզ ձեռն ի ձեռն, ընդ քեզ գիրկ ընդ գիրկ,
Կամէի շնչել՝ հոգւո՛յս սիրեկան,
20 Ի հով զեփիւռին, ի ցօղն այն մեղմիկ։

Գուցէ երկնային շողն անմեղ քնոյ
Տարածի ի դէմս սիրելլոյդ ի մ ո յ.
Հոգի քո հանդարտ անոյշ երազովք
թմայլի մինչ իմն աստ մորմոքի ցաւովք։
Ի 11 մայիսի– 1842 ամի,

2



Առ զիմ հոգի՝ ի՛մ սիրելի.
Ա՛ռ, աղատեա՛ ի տանջանացս,
Որք զիս հաշեն աստ յաշխարհի,
Առ, արձակեա՛ ի կապանացս։