Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 1 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 1).djvu/226

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Յեղակարծուստ անդ ձորավայրն
Լցաւ զօրօք անմարմնական,
Ոմն կապտազգեստ, ոմն կարմրանկար.
Վրէժ ժպրհին՝ ակն յանդիման։

Բարբարոսին կուրծ բեկեալ անդ,
Առ իւրսն ձայնէ սասանահար.
«Տե՛ս, ա՛նց՝ անմիտ հողածին՝ արդ.
140 Ընդ ում մղիս դու ի պայքար«։ գ)

Խուռն բազմութիւն ցնդի ի խռիւ,
Ոմն ընդ թիկունս զիւր աչս բանայ.
Ոմն քսացեալ անբան ձայնիւ:
Զընկերսն ի դարձ կոչել ջանայ:

«Աղա՛մ, գեօր գէչ անդ կրծաբավխ
Գոչէ ամբոխն՝ յերկնապասաան,
Գոռոզ հոգին գիւաշաղախ
Անդ ճանաչէ զփըկչին նշան։

ԵՐԳ ՉՈՐՐՈՐԴ.



Այլ ո՞ւր այն դար ոսկեկամար՝
150 Հայաստանեայց կուռն զօրութեան.
Որ զքեզ կառոյց՝ հրաշատաճա՛ր,
Իւրում անուան յանմահ արձան։

Նա հոգեշունչ լեզուաւ եդ քեզ
Անուն «Այրի», սիրտ իմ այրի։ դ)
Ո՞ւր հարսնութեան մանեակ, բեհեզ
Ո՞ւր փեսային թագ, ծիրանի։

Անդ ի տխուր միայնութեան
Բեկորք չքնաղ, ապարանին
Հիմնատապալ, ի շունչ անձայն ե)
160 Զոգիս քաղեն անցաւորին։

Լերի՛նք՝ աստ վեհն Տրդատ արքայ
Տարածանէր զբազուկս հզօր.
Այս աւերա՞կք՝—կայան նոթա,
Այսպէս խախտեալ գյուխ ի կոր։

Հի՞մ Հայկազանն աստ անխռով
Դիմէ ուխտել այնպէս ուրախ.
Հի՞մ նորա աչք յարտասուաց ծով
Ոչ փոխին՝ այս տեսիլ դառն ախ։ —