Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 1 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 1).djvu/278

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


էՐԼՔԵՕՆԻՂ.

Առասպելեալ ոգի՝ զսր գերմյանացիք նամարէին բնակիլ յայրի միում ի մէջ անտառին։ Հեղինակ բանաստեղծութեանս է մեծանուն և հոչակաւոր բանաստեղծն ԳԵՕԹԷ գերմ(անացի) և բանքս նային ի վինակ նանապարնորգի միոյ որ անցանել կամի գանտառաւն ընդ որդւոյ իւրում ուր երևին նմա արհաւիրքս:

1 Ո՞ գնալ անագան զգիշերեաւ զհողմով,
Հայրն է այս, աստ հանդերձ իւր որդւով։
Նա կայնա, զիւր մանուկ ի ձեռին ամրապէս,
Պահպանէ անվտանգ, ըմբռնէ ջերմապէս։

«Զի ծածկես զգէմս քո սարսափմամբ որդեակ իմ
«Միթէ քեզ էրլքեօնիղ չերևեի ով հայր իմ։

«էրլքեօնիզ աւասիկ ի պսակ ի տտան։
«Որդեակ իմ այս ստուեր է մի գոյ և մթան»։

Հրապույր էրլքեօնիղի առ որդին։



10 «Ե՛կ առ իս եկ ընդ իս որդեակ իմ սիրելի
«Խաղացից ես ընդ քեզ նիշտ խաղուք հեշտալի
«Եւ ծաղիկք գունագեղք ի յեզերս՝ որ աստ կան
«Եւ իմ մայր ունի աստ զհանդերձս ոսկեզան։

Որդ. «Ո՜վ հայր իմ, ո՜վ հայր իմ և դու զայս ոչ լսես,
Զինչ աստ ինձ խոստանար էրյքեօնիզ գաղտնապէս։
Հայր. «Սաց[1] հանգիստ որդեակ իմ կազ մնա դու լռին,
Ի խռիւս տերևող սուլէ հողմն մեզմովին»։

Էրլքեօնիդ։ Առ որդին։



«Ո՛չ կամիս գալ ընդիս ով մանուկ դու մատաղ
20 «Վասն քո հոգասցեն դստերք իմ լուսաշաղ

  1. մնա