Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 1 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 1).djvu/294

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Հի՞մ սգադէմ երերի աստ հանգստութիւնն
Հեծեն անտառք, խոխոջեն վտակք ինձ ձայն բարյեալ

Հառալանօք աղետալի և դառնագոյն։
Այլ[1] կամովին տարայց զայս կիրս իմոց կենաց
Առ ի լինիլ քեզ ո՛վ Դաֆնէ իմ բախտաւոր,
Եւ ի խառնել երբեմն ընդ յայն ողբերգանացս
80 Զքո արտասուս ամենավճիտ և կաթնածոր։

  1. քոց