Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 1 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 1).djvu/328

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


70 Եւ զգուեաց սնոյց[1] սիրով ջերմեռանդն
Անձնազոհ եղեալ անհուն փորձանաց։
Օրհնեալ[2] գովեալ երկնաւոր Հայրն
Որ[3] տկարացս խնամարկեալ
Ի մի մարմնւոյ ստեղծ զնախամայրն
Զի լիցիմք մի շունչ կցեալ,
Խաւարափակ մնայր հողածինն, այս ի փոքր աշխարհ իւր ներքին
Թէ ոչ արեգն այն լուսածին, ճառագայթէր զնորա ուղին։
Կիրք դժոխակերպ, հոգեկործան, հողմակոծեալ զնորա սիրտ
Տապալէին զդիրս ամենայն առաքիննաք բարեմիտ,
80 Վայրենօրէն այրն ապստամբ խռեալ ի խումբս չառախտից
Կործանէր զինքն իւրով անձամբ զաստուածանման տիպն ամբիծ.
Այլ ապերախտ մարդն անօրէն անզուսպ, անկշիռ յիւր ընթացս,
Չկացեալ ի կեանս պատկառօրէն, չետ գին անգին պարգևացս
Ցաւօք բերեալ զմեզ ի լոյս, ցաւօք սնուցեալ, դարմանեալ
Նոքա անտրտունջ բարեյոյս սիրով տանեն զբեռն եդեալ,
Տուն և տեղի, յարկ, ապարան, ուստերք, դստերք ընտանիք
Նովաւ ծաղկին, նովաւ պսակին, կարգաւորել զայս աշխարհ։
Սէր էիր, քո անունդ օրհնեալ, վասն որոյ և հաճեցար
Սիրով կապել[4] ...[5] չքակտեալ զորդիս դիւրամոլար.
90 Հոգի ետուր դու իմ փոշւոչ կեանք իմ կենաց զկողակիցն
Նովաւ զգայ ստեղծուած քոչ զքաղցրութիւն համայն գոյից:
Իջանեմ ի խորս մթին տապանի, ցանեա՛ յիմ երես դու զբուռն հողոյ
Այս հատք հարուսցեն ի գարնան վերջն ի ծաղիկ իմ կենաց քեզ պտուղ սիրոյ։

Տապանք սառնադէմք գրգռեն զաղէտս[6]
Կարկամ, անլեզու անդ քո բարեկամ
Այլ[7] հետք շորշոփ քնքուշ հոտաւէտ
Ինձ ծաւալեսցեն իբր անոյշ բալղամ.
Ընդէր խզեսցէ՝ որ կապեացն զմեզ
Եւ ի խումբս վերնոց չիք ինձ սխրալի
100 Զան միւս անգամ միանալ ընդ քեզ
Խնդակից լինել անդ անվախճանելի։

  1. ձեզ
  2. որոյ աջն
  3. որ նախատես
  4. առնել
  5. մեկ անընթ
  6. զվէրս
  7. այլ քո