Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 2 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 2).djvu/254

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


«էլ Սողոմոնի գիրք չի՛ մնացել,
Բոլոր Ասիո լեզվովն հո էլ
Ջրի պես գիտի։ Խանի ու բեգի
Ջուղաբը կտա։ Աստծուն է հայտնի։
Տա՛ր, մեկ քանի օր թավշումդ կապի՛ր,
Թո՛ղ, քիչ դինջանա, հետո իմացի՛ր։
340 Ժամանակ չունիմ, է՛դ դու, էդ քո տված
Ամանաթդ։ Աստված ձեր բանն հաջողի,
Ձեր ցավն ու լոռը՝ թո՛ղ քամին տանի։
Մնաս բարով իշիդ հետս մուղարար,
Ես պարտքիցս պրծա, դու արա՛ դրան ճար»։ —
«Թողություն արա՝ սուրբ Դարվիշ բաբա,
Ուր գնա՛ս, քե՛զ քոմակ փեղամբարն դա՛ռնա։
Ավել պակա՛սը ների՛ր, ինձ բաշխի՛ր,
Գնա՛ս բարով, ինչպե՛ս դու բարի եկիր։
Ու դո՛ւ աչքի լիս՝ իմ էշ շնորհալի՝
350 Մտի՛ր առաջվան տեղդ ու դինջացի՛»։
Դարվիշն հեռացել՝ ճամփին գնում էր,
Որ Հասան իշին դեռ գուրգուրում էր։
Քոռ աչքին պաչում, կաղ ոտն համբուրում,
Մեջքը սղալում ու հետը խոսում։
«Ընչի՞ էդ բլբլի լե՛զուն չի բլբլում,
Ընչի՝ բերանդ կապել, չես խոսում.
Ա՜յ իմ շնորհալի արևածաղիկ՝
Ախր էդ հալին՝ թե տեսնին մարդիք,
Քեզ ի՞նչ կասեն, ինձ, մեկ լավ միտք արա՛,
360 Աշխարք շրջելու մարիֆաթն է՞դ ա։
Ամա չէ, էս օր բեզ՛արած կըլիս,
Մի քիչ դինջացի՛ր, դու լ՛սիր խո՛սքիս։
Էքուց տ՛եսածդ պատմի՛ր մեզ քիչ քիչ։
Իմ ջանը դուս գա՝ ճամփին հո չամիչ
Չէին տալ քեզ՝ էդ ե՛ս էլ լավ գիտ՛եմ,
Հլա դինջացի՛ր՝ ես քեզ խնդրում եմ։
Հետո պատմի՛ր մե՛զ քո սովրած բաները։
Խոտով, դարմանով լիքն ա մեր ամբարը՝
Պոտեպռունկ՝ դու հեչ էլ չի վախենաս,
370 Կե՛ր, քեֆիդ պարկի՛ր, որ դու կարեն՛աս
Իշտահով ասիլ, թե ի՞նչ ես տեսել,
Լսել, իմացել, քեզ դատում արել»։ —
էն մեկ գիշերը սաղ տարի դառավ
Հաս՛անի համար, ընչանք լուսացավ։
Հարևաններին բոլորին ասեց՝
Ավետիք տալով ու հավատացրեց,