Էջ:Կոտրած հայելիին ընդմէջէն, Թորոս Թորանեան.djvu/138

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է

մեր քաղաքի հռչակաւոր դերասան՝ պարոն Սեւմանուկեանը, սքանչելի մենակատար, անակնկալ մը պատրաստած է մեզի այսօր:

Լեւոն բարկաճայթ.

—Ծո՛ հտպիտ, քէզմէ լաւ դերասա՞ն, ուսում ալ ունիս, մէյ մը դեմքիդ նայէ, ճշմարիտ հտպիտ, մէյ մը պարէ, քեզի հի՛նգ թուղթ տամ:

—Չէ, եկուր դուն իմ կօշիկներս ներկէ, ես քեզի ոչ թէ հինգ, այլ՝ յիսո՛ւն ոսկի կու տամ:

—Ծօ դուն յիսուն ոջիլ չունիս, ոչ թէ յիսու ոսկի:

Ասատուր գրպանէն հանեց յիսուննոցը եւ առագաստի նման պարզեց Լեւոնին քահքահին դիմաց:

—Ծօ, յիսուննոց ունի եղեր սա անօթի շունը, վալլահի կը ներկեմ կօշիկդ, կը ներկե՛մ կը ներկե՛մ:

—Բեր սա անկիւնի ներկարարին ներկատուփը, ներսէն ալ աթոռ մը, սանկ փառաւորապէս նստիմ ու դուն ներկէ՜ կօշիկներս, ներկե՜ ու սա յիսուննոցը հալա՜լ ըլլալ քեզի:

Սեւմանուկեանը իր մեթրանոց քայլով կարծես թռաւ փողոցին անկիւնը, յափշտակեց գրեթէ քիւրտ Ահմէտին ներկատուփը ու եկաւ կագնեցաւ Ասատուրին դիմաց:

—Բեր, ներսէն աթոռ մըն ալ բեր:

Ներկաները կը հռհռային եւ՝

—Իրաւ պիտի ներկես պարոնԱսատուրին կօչիկները:

—Հապա ինչ կարծեցի, ծայրը յիսուն լիրա կայ:

—Դուն յայտնի վաճառական անիկա՝ պարզ ուսուցիչ:

—Մարդը վաճառական է, ճիչդ իր գործը կ՚ընէ, մէկ վայրկանէն յիսուն ոսկի պիտի չահի. ձգեցէք զինք իր գործին:

Ասատուրին խնդուքը ոչ ոք կը լսէր, երանութեան մեջ էր հայ ուսուցիչը:

—Տուր նայիմ աջ ոտքդ:

—Տուր ըսելու վարժուած ես. ա՛ռ:

Լեւոն սկսաւ ներկել:

Հազիւ վերջացուցած էր աջ ոտնամանին գործը երբ մեր նորելուկ ներկարարը զարկաւ ներկատուփին, այսինքն՝ երկարէ միւս ոտքը:

Ասատուրը անշարժ էր:

-Ծօ երկարէ միւս ոտքդ: