Էջ:Կոտրած հայելիին ընդմէջէն, Թորոս Թորանեան.djvu/57

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է

րոպէին, Արտակը մոռցած է թէ ինք ֆիզիկոս է եւ գուցէ վարպետին շողարձակող նկարին մէջէն իր ծնելիք Արտակները կը տեսնէ, որոնք էրզրումը պիտի տեսնեն…

—Արտակ, եկուր այսօր Ախպարաշէն երթանք:

—Ծօ', երթանք: Այսպէս որ երթայ, ինծի արեւմտահայերէն պիտի սովորեցնես:

—Ո'չ:

—Հապա՞:

—Քեզ էրզրում պիտի տանիմ:

—Մի հասկանաք, սա Ախպարաշէնը ու՞ր է:

Ախպարաշէնը Երեւանի այն նորաբոյս թաղամասերէն է որ նախապէս կը կոչուէր Մեռելաշէն: Թէ մեռելները չեն կրնար բան մը շինել, առասպել է. վկա՛յ՝ նախկին Մեռելաշէն թաղը Երեւանի, ուր առաջ գերեզմաններ կային, բայց որ այսօր հայրենադարձներ կ՚ապրին առհասարակ խաղողի այգիներով պճնազարդուած տուներով:

Հայրենադարձները Մեռելաշէնը դարձուցին Ախպարաշէն, խաղողի վազեր տնկեցին ապառաժներու վրայ եւ իրենց վախճանը վերածեցին սկիզբի:

Մեր մոլորակը պիտի կործանի եղեր:

—Արտա՛կ:

—Հա ախպերս:

—Որով գնացինք Ախպարաշէն:

—Գնացինք:

Բարձրացանք Բաղրամեան պողոտայէն, իջանք Քիեւեան փողոցով, անցանք Աջափնեակէն եւ ուղղուեցանք Ախպարաշենում:

—Ո՞վ կայ Ախպարաշէնում:

—Ախպարներ:

—Կատակը մի կողմ:

—Հիմա կը տեսնես:

Ասֆալտը վերջացաւ: Մենք մտանք ցեխոտ փողոց մը: Շուն մը, չուներ, զանազան բակերէ իրարու ձայն տուին, թէ գիտէ՞ք` օտարներ եկած են մեր փողոցը: