Էջ:Հայկական ժողովրդական հեքիաթներ, հ. 1 (Armenian national fairy tales, vol. 1).djvu/107

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


տեհավ մի կնիկ դարբազիցը նի ա մննում, ասեց. — Յավաշ, հարցնեմ տենեմ էս ինչ կնիկ ա, որ ըսենց անխոսալ նի ա մննըմ:

— Հարցնիլն ամոթ չըլի, նանի ջա՛ն, ո՞րդիանցի ես, յա ու՞ր ես էթըմ:

— Որթի ջան, էթըմ եմ թաքավորի ատյանը:

— Խի՞ ես էթըմ:

— Էհ, որթի ջա՛ն, իմ ցավը շատ ա, ինձ հետ բան չունես. հ՚արի շանց տու, ես էթամ:

Տեհավ որ էտ կնկա խոսալը, դեմքը հ՚իրա մարթի նմանութունս ա տալի, իրա մեչն ասեց. — Կա չկա էտ տղի գլուխը մի օյին ա էկել, հայ վախ, հա՜յ: — Հ՚արի՛ էթանք, — ասեց:

Տարավ դուզ թաքավորի կուշտը։

— Խի՞ ես էկել, ա՛յ կնիկ, — ասեց թաքավորը։

— Ես ձեր խնամին եմ:

— Ո՞նց խնամին։

— Մեր տղեն ձեր ախչկա հետ նշան ա դրվել։

— Հա՛, ետո, բա տղե՞դ հ՚ուր ա։

— Գալիս ինք, որ հարսիս տանենք, գնացինք մի սարի վրա վեր էկանք, քշերը շատ ցուրտ էր, տղես ասեց. «Էթամ մի կրակ բերեմ, մերս մեխկ ա, տաքանա»: Գնաց ու էկավ ոչ։ Մտածեցի թե կարելի ա էկած ըլի ըստի, ես էլ վե կացա էկա։

— Վա՜յ, Արաբիշամի ախչկա ձեռքն ա ընկել, ըտիան շատ դժար դուս կգա։

Լաց էլան, հաց կերան, ախ ու վախ արին, քշերը հասավ, քնեցին:

Ախչկա կողքը սատանեքը նի մտան. – Հայ վա՜խ, ես կորցրել եմ իմ հ՚աշկիս լիսը, ես կքնե՞մ քշերը։ — Ընչար տանջվեց, հ՚առավոտը մորիցը թաքուն նի էլավ ձին՝ գնաց։

Մերը վե կացավ հարցրուց թե. – Ախչիկս հ՚ու՞ր ա։

Ասեցին. — Արաբզդի շորեր հաքավ, ձին նի էլավ գնաց։

— Հայ վա՜խ, — ասեց, — սերն ըտենց մի բան ա։ — Հ՚ինքն էլ հագավ արաբզդի շորերը, ձին նի էլավ, մի հատ Թառլան ղուշ ուներ, քցեց առաչը, գնաց: Ղուշը գնաց, ձին գնաց: Ախչիկն էլ հ՚ուրիշ ճամփով գնաց:

Գանք սովդաքյարի տղի կուշտը։