Էջ:Պատմութիւն հայոց.djvu/126

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ընդ մէջ անկեալ՝ յիս զայնպիսի ընկալայզյարձակումն, մարտ ընդ սքանչելւոյն առնելով դիւցազինն։ Եւ նախ ՚ի տէգ նիզակացզմարմինս երկաքանչիւրոցս յօշելով, վտակս արեան ՚ի վայր հոսեցուցաք, և զարեգակնատես երեսս ապարանիցս արեան հոսեալ ցուցաք ծով։ Այսպէս և զկնի այլովք զինուք ժամս ոչ սակաւս։

«Բայց զի՞նչ օգուտ ինձ և խօսիցս երկարութիւն․ զի վախճան գործոյն՝ իմն էր կործանումն․ ուստի և ՚ի քրտան սաստկութեան յայսպիսւոյ եղեալ տագնապէ՝ փախեաւ յինէն քունն, և այսուհետեւ ոչ թուիմ կենդանի։ Զի ոչ այլ ինչ նշանակէ երեւութիցս շարժումն, եթէ ոչ որ ՚ի Հայկազնեանն Տիգրանայ հասանելոց է մեզ բռնութեան յարձակումն։ Բայց ո՞վ արդեօք, յետ աստուածոցն օգնականութեան, բանիւ և գործով մեզ օգուտ խորհելով, ոչ զինքն կարծիցէ թագաւորակից մեր լինել»։

Եւ բազում ինչ ՚ի խորհրդակցացն լուեալ օգտութեան մտա