Էջ:Պեպո.djvu/36

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ԳԻ4ՒՈ֊ (Պեպոյիե) Տո', հա՛գիր բարիշի՜ս,

ԿԱԿՈԻԼԻ- (Շուշանին) Ասա*։ ղհդի> վ„լր բարիշի, հագիր ավհլ է

տալի,

ՇՈՒՇԱՆ- իր ա՚ճկը դնե ավելին, թաք Պեպռլիս ձեռը չտա, ԿԵԿԵԼ- Բա՛րիշի, Պեպո ջան, բա՛րիշի. ԱՐ ՈՒԹԻՆ- Ա՛րի կոտրվի, Պեպան, բա'րիշինք,

ՊԵՊՈ- Ա՛րի բարիշինք, ա՛րի.. Ա՛րի գնանք, վուրդիոր ինձ էս սհա֊ թիս ստեցիր, ա՛րի մեկ էն գի էս բարաթը շանց տամ, մե էրևա վուր սուտը քիս չիմ, թեգոլզ գլխկեմեն էլ մե իմքին քիզ փեշքաշ… Ա րի, է'(ի. ա՛րի,

ՇՈՒՇԱՆ- (Արութինին) Գնա՛, գնա՛, վունցոր միր էրեսը սիվգրիլ իս, թո՛ղ հիմի քոլ էրեսը սիվնա,

ՊԵՊՈ- Ա՛րի, է՛լի,

ԱՐՈԻԹՒՆ- էտ վուր ուզենամ, խո էս ղադա էլ աղաչանք չիմ անի, ՊԵՊՈ- Ը՚ը, գո՛ւզ, ավազա՜կ…

ԿԱԿՈՒԼԻ— (Աոանձին, կիսաձայն և կրծքին խփելով) Վո՛ւյ մե՜… (Դիմացի դոար ղրսից բախում են: Լռություն: Մոտենալով ւլոանբ ե փոքր ինչ բաց անելով, որպես թե մեկի հետ խոսում է) Հա՛, էստի է, (Աոաջ վագելով, Պեպոյին) Տո', գժվիլ ի՞ս, քո՚լթահ արա, պրիստավն է։

ԿեԿԵԷ, ՊԵՊՈ, ՇՈՒՇԱՆ- (Միասին) Պրիստավը՜, ԳԻՔՈ- Պրիստավը՜,

<Ո «ւ ակ ե ր:

ԱՐՈԻԹԻՆ- Ի՛ս տոլ բարաթս, Պեպան, թե չէ բիրթն ին տանում, ՊԵՊՔ_ Հաջպթ չէ, Կէհամ բիրթր. կա ն»տիմ. էն,լի խո չիմ մեռնի…

Մե օր կոլ աղատվիմ ախար, էլի՜ վագեն հիռոլ չէ, Շա՛տին իս խափի էսենց, շա՛տի գլխին իս բլին է՚կի էսենց, շա՛տի բողազն իս ղուս կտրի էսենց, ու յիս Պեպոն չիմ ըլի, թե գիփունանց ջիգրը չիմ հանի… Սա՛ղ ։սշ֊ խըրքումը էրեսդ մուր կոլ շինիմ… Մնա՛ս բարով, դեղի… մի' լաց ըլի, Կեկել, աստոլձ օղորմած է, խղճի ճակտին էսենց է գրած,

Կակուլին կսւմաց-կամսց ւյ1ւում է ւլւսմրի մոտ և նետդՏետհ «սյաււնսւլյւ դիրք լ\նյ)ուզում

ԱՐյէիԹԻՆ- .(««.ս№ի1| շփոթվսւծ Ա աոանձին) ի՞ն, անի մ՝ հի՛մի, ԿԵԿԵԼ- (Փաթաթվելով «լեպո^ն) Մի' գնա՛, Պե՛պո շան, մի' գնա՛, ՇՈՒՇԱՆ- (՛Դեպոյին, մյո,ս կողմից) — Ի՛նչ իս անում, Պե՛պո, ի՛րան

սիվցրու էտ սիվ ու մութ բարաթը,

ՊԵՊՈ- Իրան տամ, վուր սրա մա'սխարեն դառնա՛մ… վուր խսցխի աճկումը սո՛ւտը յիս էրևամ, ւրւրթր օքս՜… բիրթի ահւ,լ գլո՛ւխս ծախի՜Ա…