Էջ:Ռաֆայել Պատկանյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 1.djvu/91

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Գունդ-գունդ գալիս էր ձիով ու հետի սպառազեն լաշքյար,
Առջևը առած հարուր ու հազար թըմբկահար, փողհար.

Ցընծալիր երգով զորքը տոնում էր իր հաղթությունը.
Վայ քեզ խեղճ <հայ> քանդել էր քու ազգի տունը...

25 Մըշակը լուռ-մունջ մեկդի քաշվեցավ, դողդոջուն ոտքով
Իր ճամփան գընաց՝ ծանըր տընքալով, կամաց երգելով.

        Բահարն էկավ՝ ծառը ծիլ-ծիլ ծաղկեցավ,
      Ձյունը փախավ, երբ արևը ծագեցավ.
      Երնե՜կ արևն կամ բահարը մեր Հային
      30 Խելք, միտք, նոր բարք, յա քի նոր վարք շնորհեին։

        Հա՛յ, բաց աչքըդ, քու կորուստը մոտիկ է,
      Չիմանաս, որ տըրին–տարին զատիկ է,
      Յալփազանը, ղումաշ շորը քու յարին
      Զանդուկներեդ շատ հազարներ դուս տարին։

        35 Ի՞նչ զարար, որ կընկադ փեշը կարճ ըլլա,
      Տափն ավլելու համար ասես՝ ավել կա,
      Բան կասեի՞ քեզ անօսըր շորի դեմ,
      Երբ որ յարիդ բուդը չերևնար տակեն։

        Քեզ ո՞վ ասաց, որ ուսումը հագվել է,
      40 Օխտն օտարի հետը գաղտուկ պագվել է.
      Թե որ ատ էր՝ տայիր զավակըդ Զուլոյին,
      Նա քեզ մուֆթա կըհասցներ քու մուրազին։

        Աս ի՜նչ տեսնամ,— սելավ կուգա հյուսիսեն...
      Հա՛յ մարդ, թեզով ժողվե՛ քու փաս ու փուսեն,
      45 Ա՛ռ գըլոխդ, քոչե՛ դեպի քու աշխարհ,
      Քանի օրեն ունըդ-բունըդ չես ճանչնար։