Էջ:Վահան Թոթովենց, Ամերիկա.djvu/95

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Բոլորը ծափահարում էին, Ռեյնոլդսը նորից գարեջուր պատվիրեց բոլորի համար։

-Հը՞, ինչպե՞ս է, իմ թանկագին բարեկամ,- հարցրեց բանաստեղծը։

-Սա հազար անգամ ավելի լավ է, քան անտիպոտյան ձեր ճառը, անկեղծորեն եմ ասում, մր․ Ռեյնոլդս, հավատացե՛ք ինձ,- պատասխանեց։

Ներս մտան մի քանի կիսահարբած մարդիկ, որոնք բղավում էին։

-Պոտին էլեկտրական աթոռ։

-Պետք է հրապարակում այրել նրան։

-Պատժի հին ձևերը ավելի նախընտրելի են։

Ռեյնոլդսը ամաչեց ինձանից և չխառնվեց նրանց։

-Գնա՛նք,- առաջարկեց Ռեյնոլդսը։

-Գնա՛նք,- համաձայնեցա:

Դուրսը մի օտոմոբիլ էր սպասում։ Մր․ Ռեյնոլդսը մոտեցավ օտոմոբիլին։

-Ցավում եմ, որ ձեզ պետք է թողնեմ ժամադրություն ունեմ։

-Խնդրեմ, խնդրեմ։

-Եթե երկու աղջիկ լիներ՝ ձեզ ուրախությամբ հետս կտանեի։

-Շատ շնորհակալ եմ։

-Մնաք բարով։

Օտոմոբիլը սուրաց և պոետը սլացավ դեպի ճարպը։

Տրոտուարի վրա կանգնած՝ երկար մտածեցի այդ տնայնագործ պոետի մասին, որն իր տաղանդը չափում էր իր ստացած դոլլարներով։

-Խե՜ղճ արհեստավոր, մտածում էի, ավելի լավ, ավելի մարդասիրական չէ՞ր լինի, որ կարողանայիր մի փոքրիկ բնակարանի համար աղյուսներ դարսել իրար վրա, քան տողեր, այն ժամանակ չէիր պղծի ոչ ծաղիկները և ո՛չ էլ երազները։

Շատ անգամ էի մտածել, թե որո՞նք են արդյոք այն անանուն պոետնորը, որոնք սպիտակ, սիրուն բացիկները կեղտոտում են և չեն թողնում, որ մարդ երկու անկեղծ տող գրի իր բարեկամին։